Nieuws uit Aalst

--------- Profiesjat Prinsj Joshy !!! ------- 't Principoilsjte vandaug es da ge ni te veil complementen mokt en genietj van 't leiven ! - - - - - - - Covid-19/Griep : Blijf aub voorzichtig en denk aan uw medemens !! - - - - - - - Deel enkel berichten van officiële bronnen om fake news te vermijden !!! - - - - - - - -
Posts tonen met het label politiekers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label politiekers. Alle posts tonen

donderdag 1 oktober 2026

Willy Van Mossevelde (+)

27 September 2026 ... Alweer een Aalsters icoon dat ons verlaten heeft.

Willy Van Mossevelde, oud-schepen en carnavalist, (°08/03/'46 - †27/09/'26) is overleden.


Willy werd 80 en 
kampte al geruime tijd met gezondheidsproblemen.
Hij was een familieman en laat zijn vrouw Danielle De Sadeleer, 2 kinderen en 4 kleinkinderen na.

Vader Pierre had zijn eigen verfbedrijf. 

Willy was beroepshalve ingenieur scheikunde en in de voetsporen van zijn vader startte hij zijn eigen verfbedrijf 'Los Blancos' op het Wijngaardveld. 


Daaraan had hij al snel de bijnaam ‘
Willy De Verfmarsjang’ te danken. 

Als politieker wasWilly eerst gemeenteraadslid bij de Volksunie (VU, Vlaams Nationale Volkspartij), maar nadien stapte hij over naar de PVV (liberale partij, later 'Open'-VLD, nog later 'Anders').

Zijn politieke overtuiging werd gevormd in de jaren zestig. Als jonge student raakte hij toen gecharmeerd door het Vlaams-nationalistische en sociaaleconomische programma van de Volksunie (VU). 
Hij engageerde zich daarop volop binnen deze partij omdat hij daar zijn maatschappelijke standpunten en ideeën het best in kon verdedigen.

Zijn politieke carrière startte bij deze partij al in de jaren 70.  

Op 1 januari 1977 vond in België de grote fusie van gemeenten plaats. 

Dit was een ingrijpende nationale schaalvergroting, bedacht door minister van Binnenlandse Zaken Joseph Michel, waardoor het aantal zelfstandige Belgische gemeenten in één klap werd gereduceerd van 2.359 naar 596.

Ook voor de regio Aalst veranderde de kaart heel drastisch. 

De historische stad Aalst slokte op 1 januari 1977 acht omliggende autonome gemeenten op, die vanaf dat moment veranderden in 'deelgemeenten'.
Dat waren Baardegem, Erembodegem, Gijzegem, Herdersem, Hofstade, Meldert, Moorsel en Nieuwerkerken.

Door deze fusie moest er in oktober 1976 natuurlijk al een volledig nieuwe politieke structuur worden gekozen voor de legislatuur die in 1977 startte. Het aantal schepenen in de nieuwe fusiestad steeg daardoor naar 8 en de gemeenteraad kreeg 43 zetels.

Er werd een historische, nieuwe coalitie gesmeed tussen de PVV, BSP (socialisten) en de Volksunie (VU), met de legendarische Louis D'haeseleer als de allereerste "fusieburgemeester" van Groot-Aalst.

Het was in dit gloednieuwe, politiek herverkavelde Aalst dat de jonge VU-politicus Willy Van Mossevelde destijds raadslid was en meteen een erg actieve politieker bleek, die vaak met constructieve voorstellen naar voren kwam.


Binnen die setting kon hij destijds dan ook zijn allereerste, zij het heel kortstondige, schepenmandaat opnemen.

Op 24 mei 1977 legde hij immers de eed af als 'Schepen van cultuur en onderwijs', in opvolging van Jan Caudron die volksvertegenwoordiger geworden was. 

Met zijn 31 jaar was Willy ook meteen de jongste schepen van het college. 

Van Mossevelde scheen in eerste instantie heel gelukkig te zijn met zijn ambt als schepen, al gaf hij wel meteen de bemerking dat andere bevoegdheden hem waarschijnlijk beter zouden liggen dan cultuur. 

Het 'feestje' duurde echter niet lang, want amper 9 dagen hierna, volgde zijn ontslag.
Het nieuws viel in Aalst als een donderslag bij heldere hemel. 

De vermoedelijke reden was dat hij zich niet zou kunnen verzoenen met het regeringsakkoord en het kunnen cumuleren van zijn functie als schepen en die in vaders bedrijf bleken ook al onmogelijk. 

Geen schepenfunctie meer dus, maar Willy bleef wel actief als gemeenteraadslid, waar hij vaak zorgde voor enkele 'rake' interpellaties. 

Dat zorgde dan ook wel eens voor irritaties ... zo ook bijvoorbeeld in december 1983.

Nog vóór de eigenlijke agenda van de gemeenteraad begon, nam de dienst doende voorzitter Anny De Maght bij ordemotie het woord. 
Zij vroeg de raadsleden Anny Dierick (Onafhankelijk) en Willy Van Mossevelde (VU) om hun interpellaties over de huidige moeilijkheden binnen het OCMW in te trekken. 
Hierbij baseerde ze zich op de organieke wet op de OCMW's van 1976, waarin de materies vermeld zijn waarin de gemeenteraad bevoegd is.

Willy besliste echter zijn interpellatie voort te zetten, waarop Anny De Maght hierop elke verdere discussie weigerde en de stemming vroeg over de onontvankelijkheidsverklaring van de ingediende interpellaties.  Dit lokte uiteraard protest uit bij de oppositie en De Maght riep 'U mag mij niet onderbreken'.
Ze moest dit nog enkele keren herhalen en ging daarna onmiddellijk over tot de stemming, waarop alle VU en SP-raadsleden, met uitzondering van Willy Van Mossevelde, de zaal verlieten. 

Willy onthield zich wel bij de stemming, met de mededeling dat het schepencollege hierdoor koos voor een gemakkelijkheidsoplossing. De PVV 'zou zich laten bedotten', wat natuurlijk weer hevige reacties uitlokte van de meerderheidsleden. 

Dat ook het carnaval hem nauw aan het hart lag, bewees hij ook bij een tussenkomst in 1988.
Aanknopend bij het ter beschikking stellen van stadslokalen vroeg hij immers hoever het stond met de herstellingen aan de kamavalwerkhalle "La Couverture".
De vraag of Aalst te weinig investeert in het carnavalsgebeuren, kwam op de tafel te liggen en - uiteraard - waren de meningen redelijk verdeeld. 

Op 27 september 1991 sloot Willy officieel zijn actieve VU-hoofdstuk af. 

De partij leed onder zware interne ideologische spanningen, wat voor hem de directe aanleiding vormde om op te stappen en zijn heil te gaan zoeken bij de liberalen.

Hij sloot hij zich in 1991 aan bij de VLD. 

De oude PVV (Partij voor Vrijheid en Vooruitgang) was op dat moment onder impuls van Guy Verhofstadt volop aan het transformeren naar de verruimingspartij VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten), die officieel in 1992 werd opgericht.

Na de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 maakte Willy meteen zijn grote intrede in het stadsbestuur. 

Hij bleef 12 jaar onafgebroken schepen, na verkozen te zijn tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van zowel 1994 en 2000, en dit onder de paarse coalities van burgemeester Anny De Maght.

Tijdens deze periode als schepen had hij de bevoegdheden 'sport, jeugd en welzijn', en in deze rol zette hij zich intensief in voor het Aalsterse verenigingsleven en de lokale sportinfrastructuur.

In deze periode was hij tevens actief als provincieraadslid en bestuurder binnen de lokale intercommunales ILVA en SOLVA.

Na interne conflicten binnen de VLD over de samenstelling van de kieslijsten voor de Vlaamse verkiezingen in 2004, besloot de toenmalige Aalsterse burgemeester Anny De Maght uit de partij te stappen. 
Ze pikte het niet dat er geen enkele Aalstenaar op een verkiesbare opvolgersplaats stond.

Eind december 2005 richtte ze de beweging 'Blauw' op als alternatief tegen de interne vetes binnen de traditionele VLD, en op 1 april 2006 werd ze officieel door de partijtop uit de VLD geschrapt.

Van Mossevelde echter bleef de toenmalige VLD trouw en zou zo in de meerderheid terechtkomen. 

Na de turbulente gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 greep hij echter naast een nieuw schepenambt, en eind 2007 besloot ook hij na interne strubbelingen definitief uit de Open VLD te stappen. 

Hij bleef vervolgens als onafhankelijk gemeenteraadslid in de oppositie zetelen

Zowel in 2006, 2007 en 2009 werd Willy veroordeeld voor 'overtreding(en) met betrekking tot de Federale Vermogensaangifte.
In 2007 kwam daar nog 'overtreding(en) met betrekking tot de Federale verklaring van mandaten' bij. 

In 2010 richtte hij samen met onder andere Karim Van Overmeire de nieuwe lokale beweging 'Aalst, Anders en Beter' op. 
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 raakte hij echter niet meer rechtstreeks herverkozen


Hoewel hij daarna achter de schermen verdween, keerde zijn politieke erfenis in oktober 2024 terug in de Aalsterse gemeenteraad. 
Zijn kleindochter Marie Van Hoorde werd toen, vanop een 31e plaats op de lijst verkozen voor N-VA, met haar grootvader Willy als haar vaste politieke klankbord en campagneleider.

Als jongste gemeenteraadslid (ze was toen 26), kon ze voor goed advies natuurlijk ook steeds bij 'vake' terecht, maar zelf heeft ze ook een luisterend oor en neemt ze haar politieke mandaat ernstig op.

De familie Van Mossevelde had diepe wortels in het lokale voetbal. 

Willy's vader, was de drijvende kracht achter de infrastructuur van voetbalclub SK Aalst bij de fusie in 1967. Hij was professioneel verbonden met Willy Cherrette, terwijl de rest van de familie via hun onderneming en latere politieke mandaten, de club en dan vooral de jeugdwerking decennialang bleef ondersteunen.

De Jeugdvoetbalprijs Willy Van Mossevelde werd in het begin van de jaren '90 (rond 1991 à 1992) opgericht om de lokale jeugdwerking in de Denderstreek en Aalst financieel en materieel te ondersteunen en tegelijk de maatschappelijke betrokkenheid van Van Mossevelde te tonen. 

Als persoonlijk gefinancierd initiatief liep de prijs door tot 1994.
Toen Van Mossevelde begin 1995 officieel aantrad als schepen, werd deze (private) prijs stopgezet om belangenvermenging te vermijden. 
De ondersteuning van de voetbaljeugd ging vanaf dat moment over in het officiële stedelijke sportbeleid.

Tijdens zijn 12-jarige ambtstermijn als schepen van Sport en Jeugd speelde hij natuurlijk ook een directe rol in het Aalsterse jeugdvoetbal.

Hij voorzag in de modernisering, de subsidiekanalen en de aanleg van voetbalvelden voor de talrijke lokale jeugdploegen in de Aalsterse deelgemeenten, zoals SC Eendracht Aalst, VC Herdersem, KRC Bambrugge, TK Meldert, SK Hofstade, enzovoort.

Uit hoofde van zijn politieke mandaten was hij tevens officieel voorzitter van de vzw Aalsterse Sportcentra en de vzw Jeugdanimatie, waarmee hij de vinger aan de pols hield bij het lokale verenigingsleven en de sportieve jeugd.

Een geëngageerd politicus en sportliefhebber dus, maar het is ook (en vooral) in het carnavalsmilieu dat hij een blijvende indruk nalaat.

Maar liefst 42 jaar lang was hij voorzitter van de meest succesvolle carnavalsgroep ooit, KAKV Lotjonslos.


Willy ontpopte zich binnen de groep meteen tot een bijzonder creatieve geest. 

Hij was een ambachtsman pur sang die met betonijzer en izomo de meest fantastische figuren tot leven kon wekken. Als geen ander had hij de kennis opgedaan om gelaste body's voor carnavalspoppen te maken, en hij zorgde er mee voor LOL, net als de andere topgroepen, mee de vernieuwing naar volledige isomopoppen konden maken.

Willy bezat de unieke kunst om van een eenvoudige cartoon, een striptekening of een filmscène een heel verhaal te bouwen, waaruit vervolgens legendarische wagens ontstonden.

Hij stond, samen met Lotjonslos, dan ook mee aan de oorsprong van de zogenaamde 'wagentreinen', 
enorm lange praalwagens die sedert de jaren 80 het publiek - jaar na jaar - blijven imponeren.
Deze typische stijl werd trouwens de onovertroffen signatuur van Lotjonslos. 

Willy was geliefd, kon ook sappige verhalen en anekdotes vertellen en stond steeds megatrots op het podium, wanneer zijn groep een nieuwe overwinning in de wacht sleepte.

Tijdens de jaren 90 won Lotjonslos maar liefst 7 keer de stoet. Opvallend daarbij is dat Willy zijn groep vaak koos voor de ludieke uitwerking van 'simpele' thema's.

Toen Lotjonslos in 2012 een Koninklijke bekroning kreeg en Willy '42 jaar voorzitter' mocht vieren, besloot hij het welletjes was geweest en hij sloot dat hoofdstuk dan ook daar af.

Sinds 2012 was hij dan wel geen actief lid meer van de AKV, er is daar nog steeds niet vergeten dat hij het was die de groep naar een uitzonderlijk hoog niveau tilde. 

Tijdens de viering van 50 jaar LOL heeft men hem dan ook nog eens goed in de bloemetjes gezet voor zijn jarenlange inzet. 

Een jaar later, in 2013, startte Willy met de Bjein Treizen.


Een groep die als 'losse' begon, maar wél meteen uitpakte met 'Sancte Odilon', een eerbetoon op humoristische wijze aan Odilon Mortier, die de zomer daarvoor overleden was.

Vanaf 2014 werd Bjein Treizen een AKV.

In 2015, 2019, 2020, 2023 en 2024 nam men deel bij de Grote Groepen.
De andere jaren was men 'klein' omdat men er terug 'de fun' wou inbrengen.

Eén constante daarbij bleef wel steeds de kwalitatieve uitwerking van de thema's.

Net zoals bij LOL drukte Willy ook hier zijn stempel en kwam elk jaar opnieuw met goede ideeën aandraven.

Het voorzitterschap liet hij de laatste jaren over aan kleindochter Marie.

2021 Betekende voor Aalst jammer genoeg een jaar zonder échte carnaval. Corona gooide roet in het eten en 'geen carnaval' betekende dan natuurlijk ook 'geen carnavalsaffiche aan de toren van Tereos'. 

'Geen carnavalsaffiche?' Dat was buiten Willy en de Bjein Treizen gerekend. 

Dé 'carnavalsstunt' werd dat jaar immers uitgehaald op woensdag 13 januari 2021, en men kon zelfs op nationale persbelangstelling rekenen  ...

Zowel VRT, VTM en lokale en regionale zenders zagen toen een klimteam aan de Tereosfabriek dat zowaar een carnavalsaffiche ophing!

In dit 'jaar zonder stoet', zonder carnaval en zelfs zonder winterfoor, kwam dus een kleurrijk en vrolijk beeld tot leven met een Voil Janet die van viroloog Marc Van Ranst in hoogsteigen persoon 3 spuiten in zijn achterste krijgt.

Zoals het een échte Voil Janet betaamt, had ook dit levensgrote exemplaar een 'voegelmoit' en een 'lampekap'.
De haring diende voor één keer plaats ruimen voor het coronavirus ...


De burgemeester wou eerst de levensgrote affiche laten verwijderen wegens 'geen vergunning', maar besliste even later om dit toch maar niet te doen.

Via deze actie wou Willy aantonen dat je ook 'coronaproof' iets rond carnaval kunt verzinnen.

Eerder had hij al voorgesteld om op diverse locaties carnavalssculpturen te plaatsen.
Iets dat volgens hem perfect kon. 
Jammer genoeg was er echter niet veel animo om dit te doen, en ook op het stadhuis én bij de carnavalsgroepen bleef de respons eerder lauw, want zij mochten met moeite binnen in de werkhallen.

De affiche was te koop, inclusief een luxe-editie, gesigneerd door Marc Van Ranst, en alle 2.300 gewone exemplaren en 150 luxe-edities waren heel snel uitverkocht.

In 2022 herhaalde Willy zijn stunt met een nieuwe affiche, met dit keer federaal minister van volksgezondheid Frank Vandenbroucke als 'centrale gast'.
Ook de minister zelf signeerde met plezier 'zijn' affiches (100 gelimiteerde exemplaren; waarvan hij er eentje cadeau kreeg).


Zowel Marc Van Ranst als Frank Vandenbroucke waren heel enthousiast, en waren opgezet met het initiatief, dat inderdaad op ludieke - en niet gevaarlijke - manier een speciale draai gaf aan het jammere feit dat de stoeten niet konden doorgaan. 

Willy had ook zijn eigen originaliteitsprijs voor ingeschreven en losse groepen, de 'Prijs Willy Van Mossevelde', die hij 1985 in het leven riep en die tot 2017 werd uitgereikt. 

Deze prijs werd in het leven geroepen om de meest originele carnavalsgroepen een duwtje in de rug te geven.

De beste AKV mocht rekenen op 10.000 frank (250 euro) en er was er 5000 frank (125 euro) weggelegd voor de meest ludieke Losse Groep.


Van Mossevelde besliste om de prijs het eerste jaar uit te reiken in stukken van 1 frank. 
'Sjik' mocht dus naar huis met een verfemmer van maar liefst 45 kilo ... !

Het duo Wasteels - Triaen, de winnaars bij de niet-ingeschreven groepen, kreeg elk een enveloppe met daarin een half bankbiljet van 5.000 frank ...  Zij konden dus beginnen plakken ...

Vanaf dat moment besliste hij om de prijs elk jaar op een unieke en eigenzinnige manier uit te reiken. Soms werd deze dan ook verpakt in een blok frituurvet, een andere keer kwam de bekroning in Oostenrijkse shillings, ... 

Dat ludieke en creatieve maakte van Van Mossevelde een geliefd carnavalist én politicus.

In de periode 2017-2018 werd de prijs omgedoopt tot de 'Prijs WVM - Luk Line'.

Tijdens zijn laatste jaren bleef Willy Van Mossevelde, ondanks zijn afnemende gezondheid, zeer betrokken bij het Aalsterse stads- en verenigingsleven:

Hoewel hij al geruime tijd ziek was, ging hij in februari 2026 nog persoonlijk mee in de carnavalsstoet met zijn groep De Bjein Treizen.

Hij trad ook op als de belangrijkste steun en politiek adviseur van zijn kleindochter Marie Van Hoorde. In 2024 trok hij nog samen met haar op verkiezingscampagne, waarna zij als jongste gemeenteraadslid werd verkozen.

Hij droeg het voorzitterschap van zijn carnavalsgroep over aan zijn kleindochter en zag hoe zijn dochter Marijke de leiding van zijn vertrouwde verffabriek Los Blancos succesvol voortzette.

De voormalige Aalsterse schepen en carnavalsicoon is op 27 september 2026 in de nacht van zaterdag op zondag overleden in Aalst.

Hij overleed op 80-jarige leeftijd, omringd door zijn familie, nadat hij al geruime tijd kampte met gezondheidsproblemen. 
Volgens zijn kleindochter Marie wist de familie dat hij ziek was, maar kwam het overlijden uiteindelijk toch nog sneller dan verwacht.



Bronnen : 

FB Lotj Ons Los
FB Bjein Treizen
HLN 25/09/2026
Website Los Blancos (logo)
Aalst.be
Cumuleo
Foto met glas © Familie Van Mossevelde (HLN 27/09/2026)
Prijs Willy Van Mossevelde : De Voorpost  27/01/1989
De Gazet van Aalst 23/12/1983
De Voorpost 10/06/1977 - 28/10/1988 - 23/06/1989 - 22/02/1991 - 27/09/1991 - 31/07/1992
Oilsjtmjoezik.be
TV Oost 25/09/2026

vrijdag 28 januari 2022

Carla Galle

Carla Galle (Aalst, 10 mei 1948 - 20 januari 2022) was een Belgische zwemster en ambtenaar, alsook partijsecretaris van de SP. 


Hoewel 'zwemmen' voor Carla eigenlijk maar een late roeping bleek, nam ze tijdens haar sportcarrière onder meer deel aan de Olympische Zomerspelen in Mexico City 1968 en zwom er verschillende Belgische records. Om aan dit evenement te kunnen deelnemen heeft ze toen, in samenspraak met haar ouders, een jaar van haar studies opgeofferd.
Ze was reeds het jaar daarvoor geselecteerd en ze moest toen trainingskampen en stages zien te combineren met studeren. Gezien ze daardoor niet veel meer in België was, kon ze ook niet deelnemen aan de examens. 
Ze moest dus kiezen ...

Carla zag echter wel in dat niet alles in de sport mag gestoken worden. Ook persoonlijke ontwikkeling is heel belangrijk. Ze kreeg er grijs haar van toen ze zag dat bij sommige sporters (nu ook meer dan vroeger) alles op kant geschoven werd voor de sport. 
"Ze beseffen niet dat de paar jaren topsport eigenlijk maar een onderdeeltje van hun leven zullen zijn".

De spelen waren een succes. Ze werd er vierde op de 200 m vrije slag in een tijd van 2’40’’9 en ook op de 400 m vrije slag haalde ze een vierde plaats met een tijd van 5’55’2

Zoals reeds gezegd, het was een 'late roeping', dat zwemmen. 
Ze leerde het samen met haar broer toen ze tien jaar was. Haar ouders vonden het heel belangrijk dat de kinderen konden zwemmen, en wat nog belangrijker was, ze vond het zelf nog leuk ook. 

Zo geraakte ze bij de zwemclub 'Neptunus', en een jaartje later was ze al Belgisch kampioen. Carla was toen amper vijftien.


Natuurlijk moet er om prestatie te kunnen leveren ook getraind worden, en dat verliep toen uiteraard helemaal anders dan nu. 
Nu kennen we de écht professionele zwemmers die zich heelder dagen aan hun sport kunnen opofferen, maar 'in den tijd' moest alles nog gecombineerd worden met studies en/of werk. 

Tijdens het schooljaar trainde ze per dag zo'n twee uur. 
In de vakantieperiode kon ze zich per dag twee maal twee uur veroorloven. 

Het werd wel moeilijker toen ze verder ging studeren. Ze woonde in Aalst en studeerde in Gent, en na al dat gependel nog het bad induiken, is dan niet altijd even gemakkelijk. 


Tijdens haar zwem carrière zwom Carla volgende Belgische records bij mekaar (allemaal in een 25-meterbad):  
800 m vrije slag 11'06"50 (7 augustus 1966 - Aalst)
100 m vrije slag 1'05"90 (9 april 1967 - Mechelen)
200 m vrije slag 2'21"20 (22 mei 1968 - Aalst)
200 m wisselslag 2'34"30 (18 april 1970 - Sint Niklaas)
400 m wisselslag 5'29"90 (19 april 1970 - Sint Niklaas)
De tijden van toen kunnen écht niet meer vergeleken worden met die van tegenwoordig. Er was toendertijd nog geen enkel 50 meterbad in België en uiteraard was er ook nog geen deftige medische begeleiding zoals we die tegenwoordig wél kennen. 

De studies gingen verder en uiteindelijk werd ze licentiate politieke wetenschappen en werd ze door SP voorzitter Karel Van Miert ingehaald om de vernieuwing in de socialistische rangen mee te helpen verdedigen. 


Zij werd er in eerste instantie perschef en linkerhand, schreef speeches, organiseerde de kiescampagne, stelde het ledenblad samen en leidde de SP-televisieprogramma's in goede banen. Ondertussen mobiliseerde ze ook de vrouwen in de afdelingen om zich te laten gelden in de politieke 'mannenwereld'.

Daarna werd zij partijsecretaris van de sp.a, waar zij voorzitter Karel Van Miert intussen ook 'haar levenspartner' mocht noemen.

Haar moeder, Lena Cockuyt, was hoofdredactrice van de wereldomroep op de BRT, haar vader was boekhouder. Geen wonder dus dat het 'uitleggen' en 'cijferen' er al van jongs af inzaten. 
 
Carla heeft altijd een sociale bewogenheid gehad. Zij was in Aalst al voorzitster van de Jong-Socialisten, was lid van het afdelings- en federaal partijbestuur en in 1974 stond ze derde op de kamerlijst. 

Van 1991 tot 2013 stond zij aan het hoofd van BLOSO, de Vlaamse sportadministratie. 


Bloso stond voor ‘Bestuur voor Lichamelijke Opvoeding, Sport en Openluchtleven) en Carla werkte er dus meer dan 20 jaar als administrateur-generaal.

Onder haar leiding werd trouwens de leuze 'Als het kriebelt, moet je sporten' uitgebracht, en dit om te trachten de mensen wat meer in hun sporttenue te krijgen.

Hier een afbeelding van enkele stickers uit de reeks 'Als het kriebelt', toen uitgebracht door BLOSO.


Tegenwoordig is de naam van Bloso veranderd in ‘Sport Vlaanderen’.

Bloso was natuurlijk ook bekend omwille van de organisatie van ‘De Gordel’. De Gordel was het grootste door Bloso georganiseerde sportieve ééndagsevenement van Vlaanderen dat sinds 1981 elk jaar (en in 2012 de laatste keer in zijn oorspronkelijke formule) plaatsvond in het eerste weekend van september. Er vonden dan geleide fietstochten en groepswandelingen plaats. Met deze jaarlijks terugkerende sportmanifestatie wilde men het Vlaamse karakter van de rand rond het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, de Vlaamse Rand of de Groene Gordel, beklemtonen. 

We schrijven 19 mei 1981 als André Lerminiaux en Mija De Greef van de actiegroep ‘Wij houden van alle mensen die het Vlaams karakter van onze gemeente eerbiedigen’ in Sint-Genesius-Rode afspraak hebben met de mensen van Wielertoeristenclub 'De Hoek'. Bedoeling is met de ‘Bruine Ronde rond Brussel’ een fietstocht te organiseren langs achttien randgemeenten, waaronder de zes
faciliteitengemeenten.

De eerste gordel ging dus door op 27 september 1981 als een samenwerking van een lokale wielerclub, lokale socioculturele verenigingen en Vlaamse actiecomités.
Sint-Genesius-Rode, op dat moment de enige van de zes faciliteitengemeenten met een Nederlandstalig meerderheid, werd het startpunt voor een fietsevenement dat de problematiek van de randgemeenten onder de aandacht wilde brengen.  Micha Marah zong toen ‘Ik hou van alle zes’

Vanaf de volgende edities groeide de gordel uit tot een breder gedragen initiatief en vanaf 1983 werd BLOSO de voornaamste trekker van het evenement. 


Van een 1000-tal deelnemers bij de eerste editie, is de gordel uitgebouwd tot een massa-evenement met tienduizenden ingeschreven fietsers en wandelaars. In 1993 werd een record aantal van 112.655 gordelaars geteld.
De Gordel werd een familie-evenement, en onder het motto 'de tofste zondag' kon iedereen een dagje genieten van hapjes, drankjes, optredens van verschillende artiesten, mooie landschappen, ambiance en natuurlijk ook ... sport ...

Tijdens deze 'Gordels' heb ik persoonlijk met haar kennisgemaakt en samengewerkt als één van de verantwoordelijken van Gordelcentrum Zaventem, waar ik instond voor de wandelparcours én de security tijdens de optredens.
Het moet gezegd worden, zonder BLOSO was er waarschijnlijk nooit een Gordel geweest zoals we die gekend hebben, maar dat was natuurlijk niet alles. Zonder de honderden vrijwilligers en sportfunctionarissen was er ook geen succesvolle Gordel geweest. 
Carla was in haar hoedanigheid wel één van de verantwoordelijken voor de organisatie, maar het frustreerde toen wel vele medewerkers, dat tijdens de diverse interviews die gegeven werden tijdens de nieuwsuitzendingen wel heel veel eer ging naar Bloso en veel minder naar die vrijwillige krachten. 
'Bloso dit' en 'Bloso dat' maar op één wiel kan je niet rijden natuurlijk!

Na 32 edities veranderde de gordel van opzet. 
Net vòòr de editie van 2012 verklaarde de BLOSO-administrateur-generaal dat het tijd werd om een andere aanpak toe te passen. 

Het politieke aspect zou verdwijnen en de voorbereidingen werden opgestart om op de eerste zondag van september 2013 opnieuw een groot sportief evenement te organiseren in de Rand rond Brussel. 
Het opzet van een Vlaams, sportief en recreatief evenement zou behouden blijven, maar meer gemeenten dan vroeger werden betrokken en de klemtoon lag ook veel meer op de toeristische troeven van de Groene gordelgemeenten.

De organisatie kwam in handen van vzw 'de Rand' die onder de noemer 'Gordelfestival' van 2013 tot 2017 het sportief event organiseerde. 
In 2018 werd de organisatie toevertrouwd aan 'Flanders Classics'. Vzw 'de Rand' en de Provincie Vlaams-Brabant blijven nog steeds betrokken bij de organisatie.

Het evenement is nog steeds een groot succes, maar de gloriedagen van toen zullen jammer genoeg niet meer terugkomen, denk ik.

Dat het er ook op politiek gebied niet altijd even rooskleurig en eerlijk aan toe ging, mag blijken uit het volgende. 

In 1994 brak het beruchte Agustaschandaal uit en werd Carla, samen met nog enkele andere leden uit de partijtop, aangeklaagd voor schriftvervalsing. De sp.a had smeergeld gekregen van de helikopterbouwer en daar kon geen 'pardon' voor gevraagd worden.

Volgens Karel Van Miert was zijn levensgezellin echter het slachtoffer geworden van een afrekening binnen de socialistische partij. Onze stadsgenote werd in 2002 (met uitstel) veroordeeld op grond van "valse verklaringen" van minister en gewezen partijvoorzitter Frank Vandenbroucke. 

Toen Vandenbroucke in 1989 voorzitter werd, wist hij al dat er in de socialistische partij verschillende ‘zwarte’ betalingen verricht werden. Omdat hij weinig vertrouwen had in de toenmalige nationale secretaris Carla Galle en boekhouder Van Biesen, stelde hij echter geen directe vragen, iets wat hij misschien beter wel gedaan had.

De normale procedure is immers omgekeerd: een voorzitter is net extra waakzaam als hij iets niet vertrouwt en dient niet te zwijgen omdat hij iets niet vertrouwt.
Soit, pas toen in 1991 Linda Blomme Galle opvolgde, vroeg Vandenbroucke Blomme om toch eens rond te horen of er eventueel betalingen in het zwart gebeurden. Dat bleek inderdaad het geval, maar ingrijpen … Dat gebeurde niet.

Uiteindelijk nam Frank voor de parlementsverkiezingen ontslag als minister van buitenlandse zaken. De onthullingen in de Agusta-affaire werden hem toen fataal. Hij bekende weet te hebben van een geheime kluis met 5 miljoen frank zwart geld bij de spaarbank Codep. Hij had financieel expert Etienne Mangé opgedragen het geld effectief te verbranden.

Het werd een heel lange procedure en pas in 2003 werd zij na een beroepsprocedure bij het Brussels Hof van beroep vrijgesproken in de zaak ‘zwart geld’.

Carla overleed na een lange ziekte op 20 januari 2022.


"Heeft er iemand bestuurlijk meer betekend voor de olympische topsport in dit land(sdeel)?", vraagt sportjournalist Hans Vandeweghe zich retorisch af op twitter.

‘De Tijd’ noemt haar zelfs de ‘moeder van de Vlaamse Topsport’;

Mooie namen dus voor een dame die het gemaakt heeft, zowel op sportief, politiek en privévlak.

Wie nog meer wil weten over 'zwemmen in Aalst' kan OP DEZE LINK klikken.


Bronnen : 

Sporza.be
De Post 12/04/1981 (interview van Ronny Driesmans)
sport-planet.eu
bloso/gordel : eigen info
twitter Kris De Coorde (Sport Vlaanderen)
fina.org
gisterennogvandaag.com
Olympics.com
olympiandatabase.com
Profiel van Carla Galle op Olympics at Sports-Reference.com
belswim.be/uploads/files/HistoBR25M20100217.pdf

vrijdag 28 augustus 2020

De Werf - Monument Priester Daens

Het monument werd plechtig ingehuldigd  op de herdenkingsdag 50 jaar na het overlijden van de priester. 
Het toenmalige Daenscomité had een wedstrijd uitgeschreven waaraan verschillende beeldhouwers deelnamen.

Het was Marc De Bruyn die de wedstrijd won met een maquette van een beeld dat uiteindelijk nog veel verschillen zou tonen met wat het uiteindelijk geworden is.
De figuur van Daens wordt omringd door twee arbeiders vooraan en een moeder met kind achteraan.


Het hoogtepunt van de herdenking was de oprichting van het monument aan de Werf. Het eerste concept van beeldhouwer Mark De Bruyn, een heel eenvoudig beeld, was intussen uitgegroeid tot een groot gedenkteken waarop priester Daens afgebeeld stond omringd door een arbeidersgezin. De onthulling werd gepland eind september. Er bestond wel angst dat het beeld niet klaar zou zijn tegen de vooropgestelde datum omdat de steen waaruit de beeldhouwer het monument zou houwen harder was dan verwacht.

Priester Daens kon, zoals het monument zou uitbeelden, beschouwd worden als de priester die hoop en troost bracht bij de arbeidersgezinnen. Hij deed dit met de wereldbrief van paus Leo XIII in de hand : Rerum Novarum.

De toestanden waarin de arbeiders moesten leven en werken waren een schande voor een christelijke samenleving, zoals hij het zelf altijd zegde. Naar oude daensistische traditie werd het herdenkingsmonument van priester Daens gefinancierd door zijn volgelingen. 

Het beeld werd plechtig onthuld op zondag 29 september 1957 op de Werf in Aalst.
De onthulling van het beeld betekende meteen de laatste etappe in de herdenkingsplechtigheden naar aanleiding van de 50ste verjaardag van het overlijden van de volksvriend.

Eerst was er al een intieme hulde gebracht op het graf van de priester. Dit gebeurde op 28 juli.

Op 29 september begon men met de onthulling van een herdenkingsvlag in de St Martinuskerk, de kerk waar de priester zijn eerste H. Mis vierde. In de namiddag was het dan de beurt aan de onthulling van het beeld.
Daens staat symbolisch met het gelaat in de richting van de proletarische Molendries.

Samen met Georges De Neve en Romain Eeman, veteranen die de strijd met priester Daens hadden meegemaakt, onthulde de 88- jarige Victor Van der Haegen het monument. 

Op de linkse foto is te zien dat de inhuldiging kon rekenen op een massale opkomst.
Op de rechtse foto is de heer Frans De Neve te zien. Hij was voorzitter van het inrichtend comité en droeg bij deze het monument over aan de stad Aalst.


Na de toespraak van Frans verklaarde burgemeester Blanckaert zijn dank aan het Feestcomité voor het genomen initiatief.
  
Het opschrift dat op de sokkel van het beeld staat, verwijst naar de toewijding die Daens steeds toonde : “Slaaf noch bedelaar mag de arbeider zijn, hij moet een vrij en welvarend man wezen”.


Begin jaren ’70 werd aangeklaagd dat er zich nog slechts een kleine cirkel beplanting rondom zijn standbeeld bevindt. De auto neemt al de rest in beslag.
In 1971 werd de vraag gesteld of het monument niet beter een andere plaats zou krijgen.
Het monument dat, vanuit verkeerstechnisch oogpunt dan, een echte ‘sta in de weg’ was, zou eventueel kunnen overgebracht worden naar een plaatsje achter de kapel van de Werf.

In 1974 werden op verschillende plaatsen in de buurt slogans ‘Neen aan VDB’ (Van Den Boeynants) geschilderd. Ook de werfkapel en het beeld ontsnappen niet. .
Hamers en sikkels werden aangebracht op de zijgevel van de kapel, op het voetstuk van het beeld en op de cc de werf.

Dat zelfde jaar stelde men, na onderzoek,  vast dat de verkeersproblemen niet van dien aard waren om het monument te verplaatsen.
Dat naar analogie van het standbeeld van Dirk Martens op de Grote Markt, want enkele jaren daarvoor had men ook al aangedrongen om ook dat beeld te verplaatsen naar het Stationsplein.
De argumentatie van het niet aanvaarden van de verplaatsing was dat het verplaatsen van historische monumenten ongetwijfeld in sommige omstandigheden verantwoord kan zijn, maar dat men niet te pas en te onpas aan moet komen draven met verkeerstechnische argumenten.
Het beeld bleef dus staan.

Op 1 april 1976 bezorgde men Priester Daens en zijn werkers, evenals de H. Joannes Nepomucenus een uilenhoed.


Deze foto is ook uit 1976. Hier is duidelijk te zien hoe het beeld toen op een ongelukkig klein pleintje dat dienst deed als rondpunt, stond.  Achteraan de vroegere fabriek Jelie die eigendom werd van de post, en tegenwoordig verbouwd is naar het administratief centrum van de stad.


In 1980 vinden we het beeld total overwoekend door de sparren aan de werf.
Opnieuw rezen stemmen om het beeld de nodige eerbied te geven en te verplaatsen, maar opnieuw bleef het staan waar het stond.

In 2004 kende Aalst Daens de titel van ereburger van de stad toe. Vele mensen waren eigenlijk verwonderd dat dit nog niet het geval was. Het was in elk geval een logische keuze.
Heel jammer was dat het beeld zich toen in niet al te propere staat bevond. Zwart van uitlaatgassen en groen van mossen vermengden zich op het beeld dat na al die jaren toch veel uitstraling was verloren.



In 1996 kende men een tumultueuze 1 meiviering.
De 1 mei-viering in Aalst werd ontsierd door het ultrarechtse Vlaams Blok. Meer dan 1000 aanhangers van deze partij trokken naar het monument en voor zo'n 2000 socialisten, die eerder op de dag al naar het monument trokken, stond de manifestatie van extreemrechts gelijk aan heiligschennis. Het Vlaams Blok hanteerde als leuze: 'Werk voor eigen volk eerst'.

Op 19 februari 2010 was het dan toch zo ver : Het standbeeld van priester Daens verhuisde van het Werfplein naar ... het Werfplein ... Enkele tientallen meters verder als waar het  stond, op een  plantsoen voor de kapel Onze-Lieve-Vrouw ter Druiven waar het tegenwoordig nog steeds te bewonderen is.
Het beeld moest verhuizen omdat het plein volledig vernieuwd werd. Het elf ton wegende beeld werd uitgegraven en werd door een mammoetkraan op een transportwagen gehesen.


Vijftig meter verder werd het dan op zijn nieuwe plaats neergezet.

April 2012 : Het Aalsterse bedrijf FT cleaning heeft het monument van priester Daens op het Werfplein opgepoetst. Het beeld uit witte zandsteen is gereinigd met biologische producten en kreeg ook een behandeling waardoor het veel beter bestand is tegen vuil en groenaanslag. Daens verhuisde twee jaar geleden omdat de hele omgeving rond het standbeeld werd heraangelegd. Die heraanleg van het Werfplein zat intussen in de afwerkingsfase.

Carnaval 2013 zorgde voor heel wat ongenoegen bij het Priester Daensfonds.
Het was de groep Eftepie, waarbij carnavalisten in SS-uniformen voor het Priester Daensmonument op het Werfplein staan om "het overdreven aanbrengen van Vlaams nationalistische symbolen" te hekelen en een vermeende deportatie van Franstaligen aan te kondigen” die voor heel wat commotie zorgde.


Het Priester Daensfonds herinnerde eraan dat het standbeeld voor priester Daens en het daensisme, opgericht in 1957, een monument is dat gefinancierd werd met vele giften van Aalsterse werknemers en van zij die zich inzetten voor sociale noden. "Het Priester Daensfonds vzw stelt dat enige associatie tussen het Daensmonument en het onderwerp en wijze van uitbeelding door deze losse carnavalsgroep onbestaande is. Een betere kennis van onze geschiedenis en van deze van Aalst in het bijzonder, zou er zeker toe bijdragen dat Daens enkel kan verbonden worden met democratie, sociale strijd, een rechtvaardiger samenleving en emancipatie van het Vlaamse volk."

Op 27/5/2013, amper een jaar na de grondige poetsbeurt, werden beschadigingen vastgesteld aan de werfkapel. Ook werden de muren beklad met schunnige tekeningen en teksten.

In 2014 vierden we in onze stad de 175ste  geboortedag van Adolf Daens, een priester en politicus die onlosmakelijk verbonden is met Aalst, maar wiens invloed over heel Vlaanderen voelbaar was. Op het einde van de 19de eeuw was hij het sociale en morele gezicht van een generatie, populair bij zowel arbeiders als intellectuelen.


Een mooie gelegenheid om het even kort te hebben over onze beroemde stadsgenoot.

Als twintiger trad Daens toe tot de jezuïetenorde en gaf hij er les in de filosofie en theologie. De priester kwam echter meermaals in conflict met zijn oversten. Toen zijn broer Pieter - een drukker - hem vroeg om het programma van de pas opgerichte Christene Volkspartij op te stellen, gaf hij zijn carrière een nieuwe wending. De priester werd politicus.
Eenmaal verkozen in de Kamer, in 1894, manifesteerde Daens zich als een luis in de pels van de gevestigde orde. Hij klaagde er constant de lamentabele werkomstandigheden van de Aalsterse arbeiders aan en hij pleitte voor dringende en ingrijpende politieke en economische hervormingen. Zijn verzet tegen het kolonialisme en pleidooien voor gelijke onderwijssubsidiëring leverden hem een schare aanhangers op, de zogenaamde ‘daensisten’. Naast vrienden bracht hem dit uiteraard ook heel wat vijanden op, onder wie de befaamde Charles Woeste.

Nog een opmerkelijk feit is dat Adolf Daens een van de eerste volksvertegenwoordigers was die Nederlands sprak in het parlement. In 1905 diende hij het eerste wetsvoorstel in om de Gentse universiteit te vernederlandsen. Tegen die tijd was zijn politieke spel echter bijna uitgespeeld. In 1906 verloor hij zijn Kamerzitje. 
Een jaar later stierf hij.

Een uitgebreide bio over deze beroemde priester is HIER te vinden.


Stijn Coninx zorgde er in 1992 voor dat ook de nieuwe generatie de priester-politicus kon ontdekken. Zijn film Daens kreeg in 1993 zelfs een Oscarnominatie. 
Twintig jaar eerder had Louis Paul Boon met zijn roman Pieter Daens al een literaire klassieker geschreven. 
En de blijvende sympathie van het grote publiek werd in 2005 nog eens onderstreept toen Daens in een VRT-poll de top vijf van grootste landgenoten haalde.

Op 7 juni 2015 heeft Aartsbisschop André Léonard in de Sint-Martinuskerk van Aalst priester Adolf Daens in ere hersteld. Priester Daens werd in zijn tijd uit zijn ambt ontzet en het is voor het eerst dat een kerkvorst zonder blikken of blozen toegeeft dat de kerk fout zat. Een historisch feit dat met de nodige aandacht werd gevolgd door de pers.


Léonard begon met te zeggen dat hij zelf van eenvoudige komaf was en dat de figuur van Daens hem altijd heeft geïntrigeerd.
“Mijn voorouders waren dagloners, blootgesteld aan de willekeur van hun bazen. Mijn grootvader was slotenmaker en mijn vader was een autodidact, die werk vond bij de overheidsdienst Telefonie en Telegrafie in Namen. Hij was lid van de christelijke vakbond. Ik heb de film twee keer gezien, het boek van Louis Paul Boon over Daens heb ik verslonden. Het verhaal van de priester die zich heeft ingezet voor het volk, heeft mij diep geraakt”, zei hij.

”Over Jezus hebben ze op een gegeven moment gezegd: hij heeft ze niet allemaal meer op een rij. De confraters van Daens binnen de kerk en de katholieke partij hebben hetzelfde gezegd over hem. Priester Daens heeft in zijn strijd voor het arme volk nochtans altijd zijn geloof bewaard en hij is trouw gebleven aan de leer van de kerk, ook al werd het hem verboden om missen op te dragen”, zei Léonard. “Het was een goede strijd voor de arbeiders, die schandelijk werden uitgebuit. Ze werden blootgesteld aan de misbruiken van hun bazen en aan de arrogantie van hun volksvertegenwoordigers, die hun taal - het Vlaams - misprezen”, ging hij verder.

André Léonard nam uit eerbied zijn mijter af voor Daens. 

Volgens hem heeft Daens zijn plaats in de hemel al lang verdiend. “Hij heeft mij niet nodig”, zei Léonard. 
Maar de kerkvorst zette vervolgens toch een paar zaken recht, voor eens en voor altijd. “Ik ben hier vandaag voor eerherstel. Spijtig genoeg werd priester Daens niet ondersteund door de bisschop en de aartsbisschop. Ze hebben hem niet geholpen maar veroordeeld. Hadden ze hem begeleid, wat een kans was dat geweest voor het geloof in de streek. Vandaar dat ik hier vandaag ben als aartsbisschop om Daens in ere te herstellen. Beter laat dan nooit”, aldus Léonard.
Een historische dag dus voor al wie zich laat inspireren door de ‘Grootste Aalstenaar’ aller tijden. Johan Velghe van het Priester Daensfonds wond er geen doekjes om. “Hier hebben generaties daensisten op gewacht. Het is de eerste keer dat een Belgisch kerkvorst Daens in ere herstelt.”

Op 19 juni 2016 werd een menselijke verbinding gemaakt tussen de Werfkapel en de Marokkaanse Moskee aan de Frits de Wolfkaai. Onder het teken van ‘verbinding’ werd op de twee verschillende locaties tegelijkertijd een wake gehouden. Beide plaatsen zijn dan misschien wel gescheiden door de Dender, ze blijven verbonden door een gedeelde solidariteit voor mensen op de vlucht en een gedeeld verzet tegen geweld.  Het initiatief ging uit van het ‘Vluchtelingenplatform regio Dender’.

In april 2017 is de eerste editie van de 'City Light Run' gelopen. 
Dat is een loop van iets meer dan 6 km door de straten van het centrum van de stad, maar ook door een aantal gebouwen. Zo doorkruisten de sportievelingen onder meer het Atheneum, het nieuwe stadhuis en ook de Werfkapel op het Werfplein.

4 juni 2017 : Met zo’n 500 militanten vierde het Vlaams Belang de Dag van de Arbeid in Aalst.

Aan het standbeeld van priester Daens zette dé Vlaamse sociale volkspartij haar sociale eisen in

De pas nieuw verkozen raad van bestuur van het Priester Daensfonds wees er op dat het dit jaar, 2017, zestig jaar geleden is dat het Daensmonument op het Aalsterse Werfplein ingehuldigd werd in 1957. 

,,Dat eerbetoon werd bekostigd door vele giften van ‘de kleine man’. Vijftig jaar na zijn overlijden als een pauper, uitgespuwd door het establishment, in het hart gesloten van de Vlaming die niet langer slaaf noch bedelaar wenst te zijn, maar iedereen welvaart gunt, kreeg Daens zijn monument via de collectebus. 
De samenstelling van het toenmalig erecomité wijst nog altijd aan dat Daens van niemand is, maar wel van iedereen.”

Datzelfde jaar 2017 was ook weer een jubileumjaar.

Naar aanleiding van de herdenking van het 110-jarig overlijden van Pieter Daens werd van het tijdschrift van de vzw Priester Daensfonds, “Daens Vandaag” een speciale uitgave uitgebracht met een interessant dossier over leven en werk van Pieter Daens. 

Deze speciale uitgave  was tegelijk een begeleiding van de  tentoonstelling over leven en werk van Pieter Daens in het Aalsters stedelijk museum – ’t Gasthuys – die kon bezocht worden van 8 september tot 30 december 2018 en een aanrader was.

In april 2018 voerde Jong N-VA Kanton Aalst voor het tweede jaar op rij haar “pre-1-mei”-actie aan het standbeeld van Priester Daens op het Werfplein. Er werden bloemen neergelegd onder de slogan “niet claimen, maar eren”.

Vele partijen claimen immers al jaren de erfenis van de sociaalbewogen Vlaamsgezinde priester, zoals recent CD&V. 
Jong N-VA vindt dit triest, gezien Daens juist rebelleerde tegen de partij van Woeste waar CD&V haar verre wortels in vindt. 
Het is beter de unieke erfenis van het Daensisme te eren en er inspiratie in te vinden zonder ze te claimen. 

“De Vlaamse strijd blijft een sociale strijd” klinkt het overtuigd bij Stijn Everaert en Lauri De Wever die in tandem als jongeren op de lijst van N-VA Aalst te vinden zijn.

De linkse betoging die werd georganiseerd tegen de komst van staatssecretaris Theo Francken dat jaar, maakte op de N-VA weinig indruk. Francken poseerde gewillig voor talloze selfies, terwijl de kleine schare actievoerders nauwlettend in de gaten werden gehouden.

De zaterdagmarkt werd overrompeld door een massa Vlaams-nationalisten voorgegaan door Theo Francken, minister Ben Weyts en burgemeester Christoph D'Haese, alsook de Aalsterse N-VA-schepenen en mandatarissen. 
Vooral Francken werd aangeklampt voor selfies en handtekeningen. 

“We waren niet onder de indruk van de actie van links, die weinig of geen inhoud had”, reageerde burgemeester Christoph D'Haese (N-VA). “In tegenstelling tot de steunbetuiging van de Syrische christenen aan Theo Francken, die hem bedankten voor zijn hulp bij de hereniging van vele van hun gezinnen.”

“De systematische ontmenselijking van vluchtelingen door Theo Francken is een herkenbaar mechanisme dat in een duister verleden ook werd toegepast”, aldus Michael Bal van de Jongsocialisten, die een rubberen bootje inwijdde als 'monument voor de onbekende vluchteling.'

In 2019 werd de priester eventjes ‘monddood’ gemaakt door een actie van 11.11.11
11.11.11 komt op voor wat zij de ‘changemakers’ noemen. “Changemakers streven naar een duurzame en leefbare toekomst waarin iedereen een plaats krijgt. Ze doen dat elk op hun eigen manier. Ze strijden tegen ongelijkheid, klimaatverandering, uitbuiting door grote multinationals en ga zo maar door.


In Aalst is er met dat onderwerp natuurlijk ook extra aandacht voor priester Adolf Daens.

“Daens was onze Aalsterse ‘changemaker’. 

Hij kwam letterlijk op voor een duurzame en leefbare toekomst waarin iedereen een plaats krijgt. 
Ook hij kreeg enorm veel tegenwind en kreeg letterlijk een spreekverbod opgelegd. 

Toch heeft hij altijd geprobeerd, samen met zoveel anderen, om iets in beweging te zetten ‘voor meer mensenrechten, democratie en een duurzame toekomst’. Priester Daens is dus hét voorbeeld van zo’n ‘changemaker.


Het beeld staat dus tegenwoordig nog steeds aan de Werfkapel, met zicht op de Dender en de Molendries (de arbeiders) en de rug naar ''t stad' (de bourgoisie).

Meer over de Werfkapel is HIER te lezen
Meer over Adolf Daens is HIER te lezen


Bronnen :

Alostum Religiosum” - Petrus Van Nuffel, uitgegeven in 1911
lapisarte.be
De Voorpost 9/4/1976
HLN 12/9/2019 – 8/6/2015
Het land van Aalst 11/7/1886
De Dendergalm 15/6/1890
De Denderbode 21/6/1896 – 6/7/1913
De Volksstem 18/5/1913
De Koornbloem 21/9/1957
De Morgen 7/2/2013
Het Belfort jaargang 5 – 1890, auteur Petrus Van Nuffel
Denderend Aalst 20/6/2014
De Gazet van Aalst 16/12/1950 – 3/10/1957
hthaaltert.be De Werkman 6/5/1887 – 27/6/1913
vlaamsbelang.org/tag/priester-daens/
persregiodender.be 30/4/2018
n-va.be
vlinks.be/?p=1052
Oostvlaamsche zanten, mededelingen van de bond der oostvlaamse folkloristen, mei-juni 1953
De Standaard 30/9/1957
foto Eftepie : Eftepie
foto 1976 via MadeInAalst 
Getuigenis Ph. De Paepe uit de Gazet van Aalst 11/5/1974
Het Belfort. Jaargang 5 uit 1890‏
Routeyou.com
archaeologiamedieaevalis.be 35
foto Daens monddood : Jean Pierre Swirko
so-lva.be archeologisch vooronderzoek December 2010