Nieuws uit Aalst

--------- Profiesjat Prinsj Joshy !!! ------- 't Principoilsjte vandaug es da ge ni te veil complementen mokt en genietj van 't leiven ! - - - - - - - Covid-19/Griep : Blijf aub voorzichtig en denk aan uw medemens !! - - - - - - - Deel enkel berichten van officiële bronnen om fake news te vermijden !!! - - - - - - - -
Posts tonen met het label industrie/fabrieken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label industrie/fabrieken. Alle posts tonen

vrijdag 2 oktober 2026

Verloren Maandag

De zogenaamde 'Verloren Maandag' kennen de meesten wel van de traditie die gevierd wordt  op de eerste maandag na de eerste zondag na Driekoningen (wat een berekening ...).

Die traditie wordt vooral in en rond Antwerpen levendig gehouden door het massaal eten van worstenbroodjes en appelbollen, zowel thuis als op kantoor. 

Ook in Brussel kent men het fenomeen, maar daar geven de cafébazen een traktatie en gaan ze rond met hapjes.

In Aalst, 'dwarsliggers' als we zijn, geen Verloren Maandag in januari. 

Neen, bij ons vieren we dat historisch in oktober, meer bepaald de eerste maandag van oktober.
De traditie is echter zo goed als volledig verloren gegaan. 

De oorsprong van 'onze verloren maandag' gaat terug tot de 19de eeuw, wanneer Aalst een echte fabrieksstad was.

In de fabrieken en ateliers kende men toen het gebruik om begin oktober de petroleumlampen in de fabrieken schoon te maken en te vullen, iets wat diende te gebeuren omdat er wegens het korten van de dagen stilaan bij kunstlicht moest gewerkt worden, en de verlichting dus 'up-and-running' moest zijn.

Daardoor kon er op die dag ('begin van 't lichtwerk') niet normaal gewerkt worden en kregen de arbeiders ook geen loon: een echte  verloren maandag dus.

Om de bittere pil van de misgelopen centen te verzachten, en om één van de weinige dagen 'vrijaf' voor de arbeiders te vieren, trokken deze massaal de stad in om te feesten ... wat dan weer uit kon monden in een extra 'baaldag' op dinsdag. 


In De Volksstem van 9 november 1940 wordt dit als volgt omschreven : 

'... en men maakte er gebruik van om in de verschillende wijken volksfeesten in te richten, die jammer genoeg in braspartijen eindigden. 
Die braspartijen waren somtijds zoo buitensporig, dat velen den daaropvolgenden dag niet konden beginnen te werken, maar ziek te bed lagen. Die dag werd dan ook genoemd 'spaafdag' of 'spuwersdinsdag' (in den zin van overgeven). 
Ook lieten veel werkgevers toe, den tweeden dag als rustdag voor gansch de fabriek te nemen'

In 'De Werkman' van 4 juli 1873 vinden we de waarschuwingen van een vader (Nardus) aan zijn zoon (Pieter Wannes) : 
'... en als ge naar de stad gaat, Pieter-Wannes, dan moet gij partikulier uit uw oogen zien; de verleiding is tegenwoordig groot. Als 't nu moet, gaat in de treffelijkste herbergen en wacht u wel van de kavietjes waar men :
            - den verloren maandag viert, 
            - daar een vaantjen hangt en zwiert,
            - daar men heele potten drinkt,
            - daar men in 't prieeltjen klinkt, 
            - daar men met den bierbas vrijdt, 
            - daar men schrijft met dobbel krijt 
            - ...'

In de katholieke kranten werd vooral het grote nadeel van die vrije dag aangekaart, en met name het overmatige alcoholgebruik bleek daarbij een groot struikelblok te zijn.

In De Werkman van 7 oktober 1887 lezen we : 

'Laat ons bidden, in elk huisgezin, voor de kiezingen, voor de werkende mens. Als men ziet, gelijk t' Aalst, dat er 's avonds en 's nachts op verloren maandag, jongens van 17 à 18 jaren loopen, met rampzalige dochters aan hunnen arm, d'een herberg in, d'ander uit, o wat geslacht zal dat worden! Welke ramp voor de familiën, voor ons Vaderland ...'

In Het land van Aelst van 9 oktober datzelfde jaar : 

't' Aalst, op verloren maandag, aan den Osbroek, Orgelbals geweest, veel lawijt, veel zat volk en 's avonds gevochten leven-sta-bij. 
't Zijn schoon spektakels'

Men zag de arbeiders veel liever naar de mis gaan, en godsvruchtige activiteiten ondernemen, in plaats van de losbandige  feesten, kermissen en andere activiteiten zoals 'gerrebollen ' of 'belotten'…

Ook werd vroeger een 'groote eierenkoers voor wielrijders' georganiseerd op die dag (5 oktober 1901 om 2 uren 's namiddags in de Molenstraat). 

De prijzen?  

De eerste prijs was 'een schoone lantaarn Aeytelène van 12 franken', de tweede mocht naar huis met 'een schoone tricot', de derde met 'een lantaarn Acytelène van 8 franken'.
Verdere prijzen : 'een paar beste kousen voor wielrijders', 'eene goede bel', 'een grelot' (= een rinkelbelletje) ... 

In 1905 werd al, zij het dan in het Brusselse, eens gewag gemaakt van het einde van deze viering. Zo lezen we in De Denderbode van 12 januari 1905 :

"De leiders der socialistische partij te Brussel leggen een schoonen iever aan den dag, om de werkliê af te houden van de werkeloosheid en de drinkpartijen, waartoe verloren Maandag gewoonlijk aanleiding geeft. ... Zij willen geen werkeloosheid meer op verloren Maandag. 
Goed 't is een gebruik uit het verleden dat zal verdwijnen zonder dat wij het zullen betreuren, daar het tot misbruik is ontaard".

... maar deze 'stopzetting van de traditie' was nog wat voorbarig (zeker voor Aalst); 

De traditie hield het langste stand - tot eind jaren 70 -  in de wijk De Kat, de buurt rond het Vredeplein en de Ridderstraat.

In De Voorpost pakte men in 1978 al uit met de titel 'Uit de oude doos', maar het fenomeen bestond dus wel nog, zij het écht heel lokaal ...

In deze buurt hield men toen, tijdens het eerste weekend van oktober, de 'Kattekeiremis' met volksspelen en optochten.

Daar waar we ons tijdens een kermis tegenwoordig bijna volledig concentreren op 'smaabollen', speelden de bakkers hier toen op in door vederlichte, goedkope gistdeegkoeken (meestal met rozijnen) te bakken die gloeiend heet, rechtstreeks uit de oven, werden verkocht: de hete broodjes ofte 'heetebrood'.

Wetende dat bakkers nachtwerkers zijn, is het ook niet verwonderlijk dat deze broodjes al heel vroeg klaar waren en de meeste mensen nog aan het slapen waren. 

Om de schone slapers wakker te maken, maakte de bakker al vroeg op de morgen een oorverdovend lawaai op straat, gebruik makend van een ossenhoorn of een ander instrument.
Uiteraard leverde dat heel wat klachten op van 'verstoorde burgers', en dus werd dit 'wekken' na een tijdje verboden. 

Later werd het de bakkers opnieuw toegelaten om lawaai te maken, maar slechts met korte tekens. 
Een teken wanneer het brood in de oven ging, een teken als 't half gebakken was, en een teken als alles klaar was. 
Wie deze wet overtrad, kreeg een boete en speelde zijn instrument kwijt. 

Uiteindelijk viel het aankondigen door de bakker volledig weg en diende 'de vader des huizes', na het afhalen van de broodjes, zijn gezin te wekken door middel van geblaas in een trechter. 

De kinderen met het heetbrood op hun schoot zongen dan 'Heetebrood in mijnen schoot, ik zowel als een ander'.

Het 'Heetebrood' werd later trouwens ook huis aan huis besteld, vooral voor diegenen die zich moeilijk konden verplaatsen naar de bakker.

Enkele leden van de feestmaatschappij “De Kat” (ook de naam van de wijk) droegen dan grote manden warm brood door de straten. Hier in 1977, met de Belleman voorop.


In de jaren 70 was het ook traditie dat men om 10 uur naar het Landhuis / Stadhuis trok om ook de burgervader en zijn helpende schepenen een doosje hetebroodjes te overhandigen. 

Een aanzet tot de huidige traditie om op carnavalswoensdag bij de burgemeester 'kaffekoeken' te gaan eten? 

Vanwaar komt nu de traditie van het heetbrood?

Wel, naast de fabrieksarbeiders hadden ook de boeren een groot aandeel in dit feest, met name 'de broodjes'. 

De boeren vierden immers gelijktijdig de overgang van de zomer naar de winter met een dag vol plezier. De oogst was binnengereden en men kon met een gerust hart de winter tegemoet gaan. 
Om dit te vieren namen zij één dag vrijaf, inderdaad, de bewuste eerste maandag van oktober. 

Op die dag dronken zij eens flink en deelden onder mekaar broodjes uit ... 

Ook waren er in de jaren 60-70 een 'koning', een 'koningin', en een 'prins verloren maandag'.

Deze moesten zich bewijzen via het 'gerrebollen', en de eersten in het klassement kregen de titel. 
De eerste man en vrouw werden respectievelijk koning en koningin.
De tweede werd prins. 

Later werd dit 'gerrebollen' vervangen door 'belotten'. 
Deze competitie speelde zich af tijdens het jaar, en de finale, en de titel, werden dus beslecht op 'verloren maandag'. 

De titel werd uitgereikt door de regerend prins karnaval en bloemenfee, onder toeziend oog van het organiserend comité.
Bij het 'gerrebollen' wordt er gespeeld met een zware, platte, schijfvormige houten bol.
Deze moeten in specifieke gleuven of openingen ('gerren') worden gerold, wat punten oplevert.

'Belotten' is een kaartspel dat vooral gespeeld wordt in de Denderstreek. De spelregels lijken erg veel op die van het klaverjassen, waarvan het spel wellicht ook afstamt.
Later zou deze kermis ook samenvallen met de braderie in de Kattestraat.

'Op den zondag voor en den maandag van Verloren Maandag grijpt in deze dekenij de jaarlijksche winterfoor ofte braderij plaats ...'

Hoewel de specifieke traditie van de hete broodjes in oktober grotendeels naar de achtergrond was verdwenen, besloot het comité  in 1978 dat het allemaal 'toch niet meer zoals vroeger was' en hield er na dat jaar mee op.

Kattekermis was dus bijna echt 'geschiedenis' tot in 1983, terug op de eerste maandag van oktober, plots opnieuw hete broodjes werden rondgedeeld in de De Ridder- en de De Keyserstraat. 

De dag ervoor was de straat verkeersvrij gemaakt en de organisatoren van 'Netwerk', 'De Gele Limonade' en 'Het Rond Vierkant' zetten stoeltjes buiten en plaatsten kraampjes.
De straat werd kleurrijk versierd en er was terug 'ambiance'.

Tegenwoordig zijn er nog enkele bakkers die wel een poging doen om het allemaal 'levendig' te houden, maar we moeten uiteindelijk toch besluiten dat deze mooie traditie jammer genoeg verloren is.

Hoewel het dus allemaal voornamelijk 'herinneringen' zijn, leeft het ambachtelijke broodjeserfgoed in Aalst wel voort in de vorm van de mastel. 

Dit ronde broodje met een kenmerkend putje in het midden werd vroeger namelijk ook vaak warm gegeten (bijvoorbeeld met bruine suiker en boter ertussen gestreken en dan met het strijkijzer warm geperst). 

Vandaag de dag vormen deze mastellen trouwens nog steeds de onmisbare basis voor de beroemde Aalsterse vlaaien ('Oilsjterse vloin').

Aangezien de authentieke heete broodjes van weleer lichte broodkoeken waren op basis van een rijk gistdeeg (verwant aan de Aalsterse mastel), kun je ze thuis ook maken met dit traditionele recept. 

Ingrediënten:

• 500 g tarwebloem (patentbloem)
• 1 zakje gedroogde gist (ca. 7 g) of 25 g verse gist
• 250 ml lauwe melk
• 50 g malse roomboter (op kamertemperatuur)
• 30 g kristalsuiker
• 1 eierdooiers (voor het deeg) + 1 ei (losgeklopt om te bestrijken)
• 1 snufje zout

Bereidingswijze:

1. Het deeg kneden: 

Los de gist op in de lauwe melk met een snufje suiker en laat 5 minuten rusten tot het begint te schuimen. 

Meng de bloem, de rest van de suiker en het zout in een grote kom. 

Voeg het gistmengsel en de eierdooier toe. 

Kneed het geheel tot een samenhangend deeg en voeg als laatste de malse boter toe. 

Kneed minstens 10 minuten stevig door tot je een soepel, elastisch deeg hebt.

2. Eerste rijs: 

Vorm een bal van het deeg, leg het in een licht ingevette kom en dek af met een vochtige doek. 

Laat het deeg op een warme plek 1 uur rijzen tot het in volume verdubbeld is.

3. Broodjes vormen: 

Als het deeg in volume is verdubbeld, druk je de lucht eruit. Nu strooi je de (geweekte en goed drooggedepte!) rozijnen over het deeg. Je vouwt en kneedt het deeg kort door elkaar tot de rozijnen goed verdeeld zijn.
Als je de rozijnen al tijdens het eerste kneden zou toevoegen, kunnen de scherpe randjes van de rozijnen de glutenstructuur van het deeg kapotscheuren. Hierdoor rijst het deeg minder goed en worden je heetbroodjes minder luchtig. 
Bovendien kunnen de rozijnen door het lange kneden kapotgaan, waardoor je deeg grijs of vlekkerig kleurt.
Net voor de tweede rijs toevoegen dus.

Verdeel het deeg in gelijke porties van ongeveer 70 à 80 gram. 

Bol ze mooi strak op tot ronde broodjes. 

Als je er echte mastellen van wilt maken, druk je met je duim stevig een putje in het midden van elk bolletje.


4. Tweede rijs: 

Leg de broodjes op een met bakpapier beklede bakplaat. 

Dek ze losjes af en laat ze nogmaals 30 minuten rijzen.

5. Bakken: 

Verwarm de oven voor op 210 °C. 

Bestrijk de gerezen broodjes met het losgeklopte ei voor een mooie, glanzende goudbruine korst. 

Bak dan de broodjes in 12 tot 15 minuten goudbruin en gaar.

Haal ze uit de oven en eet ze zoals de Aalstenaars destijds: gloeiend heet recht uit de oven!

Smaukelek!!!


Bronnen:

De Voorpost 04/10/1974 - 10/10/1975 - 07/10/1977 - 06/10/1978
De Volksstem 05/10/1901 - 06/10/1910 - 27/07/1933 - 09/11/1940
De Werkman 04/07/1873 - 29/09/1876 - 07/10/1887
De Denderbode 12/01/1905
Voor Allen 08/10/1966
De Gazet van Aalst 04/10/1969 - 23/09/1983
Foto bedeling : De Voorpost 07/10/1977
Foto viering op straat : AI, wegens gebrek aan echt fotomateriaal
't Land van Aalst 09/10/1887
Erfgoed Denderland
Wikisage.org
Streekproduct.be
Meme's recept
Syndicale Unie voor het Brood-, Banket-, Chocolade- en IJsbedrijf vzw
Broodenbanket.be

donderdag 1 oktober 2026

Willy Van Mossevelde (+)

27 September 2026 ... Alweer een Aalsters icoon dat ons verlaten heeft.

Willy Van Mossevelde, oud-schepen en carnavalist, (°08/03/'46 - †27/09/'26) is overleden.


Willy werd 80 en 
kampte al geruime tijd met gezondheidsproblemen.
Hij was een familieman en laat zijn vrouw Danielle De Sadeleer, 2 kinderen en 4 kleinkinderen na.

Vader Pierre had zijn eigen verfbedrijf. 

Willy was beroepshalve ingenieur scheikunde en in de voetsporen van zijn vader startte hij zijn eigen verfbedrijf 'Los Blancos' op het Wijngaardveld. 


Daaraan had hij al snel de bijnaam ‘
Willy De Verfmarsjang’ te danken. 

Als politieker wasWilly eerst gemeenteraadslid bij de Volksunie (VU, Vlaams Nationale Volkspartij), maar nadien stapte hij over naar de PVV (liberale partij, later 'Open'-VLD, nog later 'Anders').

Zijn politieke overtuiging werd gevormd in de jaren zestig. Als jonge student raakte hij toen gecharmeerd door het Vlaams-nationalistische en sociaaleconomische programma van de Volksunie (VU). 
Hij engageerde zich daarop volop binnen deze partij omdat hij daar zijn maatschappelijke standpunten en ideeën het best in kon verdedigen.

Zijn politieke carrière startte bij deze partij al in de jaren 70.  

Op 1 januari 1977 vond in België de grote fusie van gemeenten plaats. 

Dit was een ingrijpende nationale schaalvergroting, bedacht door minister van Binnenlandse Zaken Joseph Michel, waardoor het aantal zelfstandige Belgische gemeenten in één klap werd gereduceerd van 2.359 naar 596.

Ook voor de regio Aalst veranderde de kaart heel drastisch. 

De historische stad Aalst slokte op 1 januari 1977 acht omliggende autonome gemeenten op, die vanaf dat moment veranderden in 'deelgemeenten'.
Dat waren Baardegem, Erembodegem, Gijzegem, Herdersem, Hofstade, Meldert, Moorsel en Nieuwerkerken.

Door deze fusie moest er in oktober 1976 natuurlijk al een volledig nieuwe politieke structuur worden gekozen voor de legislatuur die in 1977 startte. Het aantal schepenen in de nieuwe fusiestad steeg daardoor naar 8 en de gemeenteraad kreeg 43 zetels.

Er werd een historische, nieuwe coalitie gesmeed tussen de PVV, BSP (socialisten) en de Volksunie (VU), met de legendarische Louis D'haeseleer als de allereerste "fusieburgemeester" van Groot-Aalst.

Het was in dit gloednieuwe, politiek herverkavelde Aalst dat de jonge VU-politicus Willy Van Mossevelde destijds raadslid was en meteen een erg actieve politieker bleek, die vaak met constructieve voorstellen naar voren kwam.


Binnen die setting kon hij destijds dan ook zijn allereerste, zij het heel kortstondige, schepenmandaat opnemen.

Op 24 mei 1977 legde hij immers de eed af als 'Schepen van cultuur en onderwijs', in opvolging van Jan Caudron die volksvertegenwoordiger geworden was. 

Met zijn 31 jaar was Willy ook meteen de jongste schepen van het college. 

Van Mossevelde scheen in eerste instantie heel gelukkig te zijn met zijn ambt als schepen, al gaf hij wel meteen de bemerking dat andere bevoegdheden hem waarschijnlijk beter zouden liggen dan cultuur. 

Het 'feestje' duurde echter niet lang, want amper 9 dagen hierna, volgde zijn ontslag.
Het nieuws viel in Aalst als een donderslag bij heldere hemel. 

De vermoedelijke reden was dat hij zich niet zou kunnen verzoenen met het regeringsakkoord en het kunnen cumuleren van zijn functie als schepen en die in vaders bedrijf bleken ook al onmogelijk. 

Geen schepenfunctie meer dus, maar Willy bleef wel actief als gemeenteraadslid, waar hij vaak zorgde voor enkele 'rake' interpellaties. 

Dat zorgde dan ook wel eens voor irritaties ... zo ook bijvoorbeeld in december 1983.

Nog vóór de eigenlijke agenda van de gemeenteraad begon, nam de dienst doende voorzitter Anny De Maght bij ordemotie het woord. 
Zij vroeg de raadsleden Anny Dierick (Onafhankelijk) en Willy Van Mossevelde (VU) om hun interpellaties over de huidige moeilijkheden binnen het OCMW in te trekken. 
Hierbij baseerde ze zich op de organieke wet op de OCMW's van 1976, waarin de materies vermeld zijn waarin de gemeenteraad bevoegd is.

Willy besliste echter zijn interpellatie voort te zetten, waarop Anny De Maght hierop elke verdere discussie weigerde en de stemming vroeg over de onontvankelijkheidsverklaring van de ingediende interpellaties.  Dit lokte uiteraard protest uit bij de oppositie en De Maght riep 'U mag mij niet onderbreken'.
Ze moest dit nog enkele keren herhalen en ging daarna onmiddellijk over tot de stemming, waarop alle VU en SP-raadsleden, met uitzondering van Willy Van Mossevelde, de zaal verlieten. 

Willy onthield zich wel bij de stemming, met de mededeling dat het schepencollege hierdoor koos voor een gemakkelijkheidsoplossing. De PVV 'zou zich laten bedotten', wat natuurlijk weer hevige reacties uitlokte van de meerderheidsleden. 

Dat ook het carnaval hem nauw aan het hart lag, bewees hij ook bij een tussenkomst in 1988.
Aanknopend bij het ter beschikking stellen van stadslokalen vroeg hij immers hoever het stond met de herstellingen aan de kamavalwerkhalle "La Couverture".
De vraag of Aalst te weinig investeert in het carnavalsgebeuren, kwam op de tafel te liggen en - uiteraard - waren de meningen redelijk verdeeld. 

Op 27 september 1991 sloot Willy officieel zijn actieve VU-hoofdstuk af. 

De partij leed onder zware interne ideologische spanningen, wat voor hem de directe aanleiding vormde om op te stappen en zijn heil te gaan zoeken bij de liberalen.

Hij sloot hij zich in 1991 aan bij de VLD. 

De oude PVV (Partij voor Vrijheid en Vooruitgang) was op dat moment onder impuls van Guy Verhofstadt volop aan het transformeren naar de verruimingspartij VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten), die officieel in 1992 werd opgericht.

Na de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 maakte Willy meteen zijn grote intrede in het stadsbestuur. 

Hij bleef 12 jaar onafgebroken schepen, na verkozen te zijn tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van zowel 1994 en 2000, en dit onder de paarse coalities van burgemeester Anny De Maght.

Tijdens deze periode als schepen had hij de bevoegdheden 'sport, jeugd en welzijn', en in deze rol zette hij zich intensief in voor het Aalsterse verenigingsleven en de lokale sportinfrastructuur.

In deze periode was hij tevens actief als provincieraadslid en bestuurder binnen de lokale intercommunales ILVA en SOLVA.

Na interne conflicten binnen de VLD over de samenstelling van de kieslijsten voor de Vlaamse verkiezingen in 2004, besloot de toenmalige Aalsterse burgemeester Anny De Maght uit de partij te stappen. 
Ze pikte het niet dat er geen enkele Aalstenaar op een verkiesbare opvolgersplaats stond.

Eind december 2005 richtte ze de beweging 'Blauw' op als alternatief tegen de interne vetes binnen de traditionele VLD, en op 1 april 2006 werd ze officieel door de partijtop uit de VLD geschrapt.

Van Mossevelde echter bleef de toenmalige VLD trouw en zou zo in de meerderheid terechtkomen. 

Na de turbulente gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 greep hij echter naast een nieuw schepenambt, en eind 2007 besloot ook hij na interne strubbelingen definitief uit de Open VLD te stappen. 

Hij bleef vervolgens als onafhankelijk gemeenteraadslid in de oppositie zetelen

Zowel in 2006, 2007 en 2009 werd Willy veroordeeld voor 'overtreding(en) met betrekking tot de Federale Vermogensaangifte.
In 2007 kwam daar nog 'overtreding(en) met betrekking tot de Federale verklaring van mandaten' bij. 

In 2010 richtte hij samen met onder andere Karim Van Overmeire de nieuwe lokale beweging 'Aalst, Anders en Beter' op. 
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 raakte hij echter niet meer rechtstreeks herverkozen


Hoewel hij daarna achter de schermen verdween, keerde zijn politieke erfenis in oktober 2024 terug in de Aalsterse gemeenteraad. 
Zijn kleindochter Marie Van Hoorde werd toen, vanop een 31e plaats op de lijst verkozen voor N-VA, met haar grootvader Willy als haar vaste politieke klankbord en campagneleider.

Als jongste gemeenteraadslid (ze was toen 26), kon ze voor goed advies natuurlijk ook steeds bij 'vake' terecht, maar zelf heeft ze ook een luisterend oor en neemt ze haar politieke mandaat ernstig op.

De familie Van Mossevelde had diepe wortels in het lokale voetbal. 

Willy's vader, was de drijvende kracht achter de infrastructuur van voetbalclub SK Aalst bij de fusie in 1967. Hij was professioneel verbonden met Willy Cherrette, terwijl de rest van de familie via hun onderneming en latere politieke mandaten, de club en dan vooral de jeugdwerking decennialang bleef ondersteunen.

De Jeugdvoetbalprijs Willy Van Mossevelde werd in het begin van de jaren '90 (rond 1991 à 1992) opgericht om de lokale jeugdwerking in de Denderstreek en Aalst financieel en materieel te ondersteunen en tegelijk de maatschappelijke betrokkenheid van Van Mossevelde te tonen. 

Als persoonlijk gefinancierd initiatief liep de prijs door tot 1994.
Toen Van Mossevelde begin 1995 officieel aantrad als schepen, werd deze (private) prijs stopgezet om belangenvermenging te vermijden. 
De ondersteuning van de voetbaljeugd ging vanaf dat moment over in het officiële stedelijke sportbeleid.

Tijdens zijn 12-jarige ambtstermijn als schepen van Sport en Jeugd speelde hij natuurlijk ook een directe rol in het Aalsterse jeugdvoetbal.

Hij voorzag in de modernisering, de subsidiekanalen en de aanleg van voetbalvelden voor de talrijke lokale jeugdploegen in de Aalsterse deelgemeenten, zoals SC Eendracht Aalst, VC Herdersem, KRC Bambrugge, TK Meldert, SK Hofstade, enzovoort.

Uit hoofde van zijn politieke mandaten was hij tevens officieel voorzitter van de vzw Aalsterse Sportcentra en de vzw Jeugdanimatie, waarmee hij de vinger aan de pols hield bij het lokale verenigingsleven en de sportieve jeugd.

Een geëngageerd politicus en sportliefhebber dus, maar het is ook (en vooral) in het carnavalsmilieu dat hij een blijvende indruk nalaat.

Maar liefst 42 jaar lang was hij voorzitter van de meest succesvolle carnavalsgroep ooit, KAKV Lotjonslos.


Willy ontpopte zich binnen de groep meteen tot een bijzonder creatieve geest. 

Hij was een ambachtsman pur sang die met betonijzer en izomo de meest fantastische figuren tot leven kon wekken. Als geen ander had hij de kennis opgedaan om gelaste body's voor carnavalspoppen te maken, en hij zorgde er mee voor LOL, net als de andere topgroepen, mee de vernieuwing naar volledige isomopoppen konden maken.

Willy bezat de unieke kunst om van een eenvoudige cartoon, een striptekening of een filmscène een heel verhaal te bouwen, waaruit vervolgens legendarische wagens ontstonden.

Hij stond, samen met Lotjonslos, dan ook mee aan de oorsprong van de zogenaamde 'wagentreinen', 
enorm lange praalwagens die sedert de jaren 80 het publiek - jaar na jaar - blijven imponeren.
Deze typische stijl werd trouwens de onovertroffen signatuur van Lotjonslos. 

Willy was geliefd, kon ook sappige verhalen en anekdotes vertellen en stond steeds megatrots op het podium, wanneer zijn groep een nieuwe overwinning in de wacht sleepte.

Tijdens de jaren 90 won Lotjonslos maar liefst 7 keer de stoet. Opvallend daarbij is dat Willy zijn groep vaak koos voor de ludieke uitwerking van 'simpele' thema's.

Toen Lotjonslos in 2012 een Koninklijke bekroning kreeg en Willy '42 jaar voorzitter' mocht vieren, besloot hij het welletjes was geweest en hij sloot dat hoofdstuk dan ook daar af.

Sinds 2012 was hij dan wel geen actief lid meer van de AKV, er is daar nog steeds niet vergeten dat hij het was die de groep naar een uitzonderlijk hoog niveau tilde. 

Tijdens de viering van 50 jaar LOL heeft men hem dan ook nog eens goed in de bloemetjes gezet voor zijn jarenlange inzet. 

Een jaar later, in 2013, startte Willy met de Bjein Treizen.


Een groep die als 'losse' begon, maar wél meteen uitpakte met 'Sancte Odilon', een eerbetoon op humoristische wijze aan Odilon Mortier, die de zomer daarvoor overleden was.

Vanaf 2014 werd Bjein Treizen een AKV.

In 2015, 2019, 2020, 2023 en 2024 nam men deel bij de Grote Groepen.
De andere jaren was men 'klein' omdat men er terug 'de fun' wou inbrengen.

Eén constante daarbij bleef wel steeds de kwalitatieve uitwerking van de thema's.

Net zoals bij LOL drukte Willy ook hier zijn stempel en kwam elk jaar opnieuw met goede ideeën aandraven.

Het voorzitterschap liet hij de laatste jaren over aan kleindochter Marie.

2021 Betekende voor Aalst jammer genoeg een jaar zonder échte carnaval. Corona gooide roet in het eten en 'geen carnaval' betekende dan natuurlijk ook 'geen carnavalsaffiche aan de toren van Tereos'. 

'Geen carnavalsaffiche?' Dat was buiten Willy en de Bjein Treizen gerekend. 

Dé 'carnavalsstunt' werd dat jaar immers uitgehaald op woensdag 13 januari 2021, en men kon zelfs op nationale persbelangstelling rekenen  ...

Zowel VRT, VTM en lokale en regionale zenders zagen toen een klimteam aan de Tereosfabriek dat zowaar een carnavalsaffiche ophing!

In dit 'jaar zonder stoet', zonder carnaval en zelfs zonder winterfoor, kwam dus een kleurrijk en vrolijk beeld tot leven met een Voil Janet die van viroloog Marc Van Ranst in hoogsteigen persoon 3 spuiten in zijn achterste krijgt.

Zoals het een échte Voil Janet betaamt, had ook dit levensgrote exemplaar een 'voegelmoit' en een 'lampekap'.
De haring diende voor één keer plaats ruimen voor het coronavirus ...


De burgemeester wou eerst de levensgrote affiche laten verwijderen wegens 'geen vergunning', maar besliste even later om dit toch maar niet te doen.

Via deze actie wou Willy aantonen dat je ook 'coronaproof' iets rond carnaval kunt verzinnen.

Eerder had hij al voorgesteld om op diverse locaties carnavalssculpturen te plaatsen.
Iets dat volgens hem perfect kon. 
Jammer genoeg was er echter niet veel animo om dit te doen, en ook op het stadhuis én bij de carnavalsgroepen bleef de respons eerder lauw, want zij mochten met moeite binnen in de werkhallen.

De affiche was te koop, inclusief een luxe-editie, gesigneerd door Marc Van Ranst, en alle 2.300 gewone exemplaren en 150 luxe-edities waren heel snel uitverkocht.

In 2022 herhaalde Willy zijn stunt met een nieuwe affiche, met dit keer federaal minister van volksgezondheid Frank Vandenbroucke als 'centrale gast'.
Ook de minister zelf signeerde met plezier 'zijn' affiches (100 gelimiteerde exemplaren; waarvan hij er eentje cadeau kreeg).


Zowel Marc Van Ranst als Frank Vandenbroucke waren heel enthousiast, en waren opgezet met het initiatief, dat inderdaad op ludieke - en niet gevaarlijke - manier een speciale draai gaf aan het jammere feit dat de stoeten niet konden doorgaan. 

Willy had ook zijn eigen originaliteitsprijs voor ingeschreven en losse groepen, de 'Prijs Willy Van Mossevelde', die hij 1985 in het leven riep en die tot 2017 werd uitgereikt. 

Deze prijs werd in het leven geroepen om de meest originele carnavalsgroepen een duwtje in de rug te geven.

De beste AKV mocht rekenen op 10.000 frank (250 euro) en er was er 5000 frank (125 euro) weggelegd voor de meest ludieke Losse Groep.


Van Mossevelde besliste om de prijs het eerste jaar uit te reiken in stukken van 1 frank. 
'Sjik' mocht dus naar huis met een verfemmer van maar liefst 45 kilo ... !

Het duo Wasteels - Triaen, de winnaars bij de niet-ingeschreven groepen, kreeg elk een enveloppe met daarin een half bankbiljet van 5.000 frank ...  Zij konden dus beginnen plakken ...

Vanaf dat moment besliste hij om de prijs elk jaar op een unieke en eigenzinnige manier uit te reiken. Soms werd deze dan ook verpakt in een blok frituurvet, een andere keer kwam de bekroning in Oostenrijkse shillings, ... 

Dat ludieke en creatieve maakte van Van Mossevelde een geliefd carnavalist én politicus.

In de periode 2017-2018 werd de prijs omgedoopt tot de 'Prijs WVM - Luk Line'.

Tijdens zijn laatste jaren bleef Willy Van Mossevelde, ondanks zijn afnemende gezondheid, zeer betrokken bij het Aalsterse stads- en verenigingsleven:

Hoewel hij al geruime tijd ziek was, ging hij in februari 2026 nog persoonlijk mee in de carnavalsstoet met zijn groep De Bjein Treizen.

Hij trad ook op als de belangrijkste steun en politiek adviseur van zijn kleindochter Marie Van Hoorde. In 2024 trok hij nog samen met haar op verkiezingscampagne, waarna zij als jongste gemeenteraadslid werd verkozen.

Hij droeg het voorzitterschap van zijn carnavalsgroep over aan zijn kleindochter en zag hoe zijn dochter Marijke de leiding van zijn vertrouwde verffabriek Los Blancos succesvol voortzette.

De voormalige Aalsterse schepen en carnavalsicoon is op 27 september 2026 in de nacht van zaterdag op zondag overleden in Aalst.

Hij overleed op 80-jarige leeftijd, omringd door zijn familie, nadat hij al geruime tijd kampte met gezondheidsproblemen. 
Volgens zijn kleindochter Marie wist de familie dat hij ziek was, maar kwam het overlijden uiteindelijk toch nog sneller dan verwacht.



Bronnen : 

FB Lotj Ons Los
FB Bjein Treizen
HLN 25/09/2026
Website Los Blancos (logo)
Aalst.be
Cumuleo
Foto met glas © Familie Van Mossevelde (HLN 27/09/2026)
Prijs Willy Van Mossevelde : De Voorpost  27/01/1989
De Gazet van Aalst 23/12/1983
De Voorpost 10/06/1977 - 28/10/1988 - 23/06/1989 - 22/02/1991 - 27/09/1991 - 31/07/1992
Oilsjtmjoezik.be
TV Oost 25/09/2026

zaterdag 21 december 2024

Tupperware

De producten van het merk Tupperware maakten hun debuut in 1946, aan het begin van een revolutionaire periode in de naoorlogse geschiedenis. 
Ook België, en meer bepaald ons eigen 'Oilsjt' werd een belangrijke schakel in dit bedrijf. 
Jarenlang produceerde men hier immers de gekende 'potjes' ... 
In 2024 kwam er slecht nieuws voor de firma, en ook de Belgische tak van de firma.


Het was scheikundige
Earl Tupper die een vonk van inspiratie kreeg toen hij gietvormen aan het maken was in een kunststoffenfabriek. 


Hij ging aan de slag met het idee dat, indien hij een hermetische afsluiting kon ontwerpen voor plastic opslagverpakkingen, zoals die in van een verfpot, hij de door de oorlog getroffen gezinnen misschien wel eens zou kunnen helpen om geld te besparen op kostbare voedselverspilling. 

Het idee, dat uiteindelijk leidde tot de huidige karakteristieke verpakking, heeft doorheen de jaren inderdaad bijgedragen tot het ontstaan van de huidige, kwaliteitsvolle, bewaardozen en heeft een revolutie teweeggebracht in de manier waarop voedsel wordt bewaard, geserveerd en bereid.

De afgelopen 60 jaar hebben de producten van het merk Tupperware de veranderende trends op de voet steeds gevolgd. 
Van de voorstadsbeweging tot de feministische revolutie van de jaren 1960 tot de “cocooning” van de jaren 1990, Tupperware voegde voortdurend een unieke organisatorische touch toe aan het leven en de keuken van iedereen.

Of het nu de revolutie van het koken in de microgolfoven is, die gezinnen met tijdgebrek helpt om gezonde maaltijden sneller en gemakkelijker te bereiden, of het telen van groenten in de ruimte met NASA, alles wat we doen wordt gedreven door de wens om tijd, geld, ruimte, voedsel en energie te helpen besparen. Tot op de dag van vandaag blijft Tupperware dan ook innoveren voor het welzijn van mensen en onze planeet.

Tupperware Brands Corporation is nog steeds één van de grootste distributeurs wereldwijd van innovatieve producten onder meerdere merken. De producten omvatten designgerichte bereidings-, opslag- en dienstenoplossingen voor de keuken en thuis.

Naast het merk Tupperware, en dit is in onze contreien misschien minder bekend, biedt Tupperware Brands Corporation ook schoonheids- en verzorgingsproducten aan met de merken Avroy Shlain, Fuller Cosmetics, NaturCare, Nutrimetics en Nuvo.

De scheikundige Earl Tupper was dé pionier in het gebruik van polyethyleen voor huishoudelijke toepassingen, en amper vier jaar na de oprichting (1944) van zijn Tupperwarebedrijf werd de eerste – voor iedereen wel bekende - home party gelanceerd. 

Het eigenlijke huis-aan-huis verkoopsysteem werd in 1951 ontwikkeld door Brownie Wise, een voormalige verkoopsagente van Tupperware. Zij werd in 1958 ontslagen vanwege een meningsverschil met Earl Tupper over de bedrijfsactiviteiten. 

Misschien heb je wel al eens een workshop of demonstratie van Tupperware bijgewoond of zelf georganiseerd. Vergeet de statische vergaderingen in de saaie vergaderzalen, en verhuis de hele boel naar de huiselijke sfeer!

Dat concept werd zo'n groot succes dat de producten op den duur eigenlijk enkel nog verkocht werden op deze thuis-demonstraties.

Niet enkel het bedrijf zelf, maar ook het bedrijfslogo heeft in de loop der jaren een evolutie meegemaakt. Van bij de oprichting in 1944 tot in 1951 werd een eerste simpele versie losgelaten op de mensen.

Deze eerste variant bevatte enkel de naam van het merk, gemaakt in zwarte handgeschreven letters op een witte achtergrond. Van de letters besteedde de auteur speciale aandacht aan de “T” en “W.” 


Hoewel alle letters in de naam met een hoofdletter waren geschreven, is het enkel de “T” groter geschreven werd. Tegelijkertijd werd de horizontale lijn in beide richtingen aanzienlijk vergroot. De “W” ziet eruit alsof het geen op zichzelf staande letter is, maar wel bestaat uit twee “V’s” die over elkaar heen zijn geplaatst.

Van 1951 tot 1958 veranderde het logo. 

Deze variant was vrijwel volledig identiek aan de originele versie, maar men gebruikte 'dubbele' letters.
Naast de hoofdinscriptie heeft de auteur ook de slogan van de organisatie toegevoegd, "Een luchtdichte zaak voor versheid." 


Bovendien werd toen ook het copyrightmerk ® aan het logo toegevoegd, wat duidt op handelsmerkregistratie.

Tussen 1958 en 1974 keerde men eigenlijk terug naar het basisontwerp. 

Het bedrijfslogo werd teruggezet naar de originele versie, op enkele uitzonderingen na. Alle lijnen en contouren in de symbolen bleven wel behouden, maar de auteur probeerde ze helderder en krachtiger te maken, zodat de afbeelding een gevoel van macht en vertrouwen bij de klanten zou overbrengen. Alle aanvullende elementen werden verwijderd. Het gaat hierbij niet alleen om het ®-teken, maar ook om de slogan.

Het was ook in die periode, meer bepaald op 31 mei 1961, dat Rexall Manufacturing of Belgium zich in de voormalige katoenspinnerij en -weverij, waarvan hierboven sprake was, vestigde. 

Waarom het bedrijf voor Aalst koos? 

Wel, Aalst beschikt over snelle en regelmatige treinverbindingen met de hoofdstad, wordt doorkruist door een belangrijke autoweg en bevindt zich niet zo ver van de luchthaven van Zaventem. Interessant dus voor het vervoer van passagiers en goederen. 
Daarenboven beschikte onze streek over een belangrijke reserve aan arbeidskrachten. 

Bij de inhuldiging van het nieuwe industriepark (te Erembodegem) werden volgende gevleugelde woorden uitgesproken door de heer L. Moyersoen (voorzitter van het aktiecomité). 
"...    Hier te Erembodegem werden twee belangrijke fabrieken, waarvan de activiteit praktisch stilgevallen was, in bedrijf genomen door nieuwe ondernemingen. Op enkele honderden meter van hier rijst de hoge schouw van de voormalige 'Eolienne', waarop de woorden 'Tupperware' verkondigen dat voortaan aldaar op Europese schaal plastieke huishoudartiekelen worden vervaardigd, op inititatief van de machtige Amerikaanse Rexall Manufacturing of Belgium';
Op dit ogenblik zijn aldaar reeds 255 werknemers te werk gesteld, waarvan 103 in Erembodegem wonen ..."
Tupperware Aalst was geboren, en het werd daarmee ook de eerste fabriek buiten de Verenigde Staten. 
Deze vestiging in Aalst speelde sindsdien trouwens een heel prominente rol binnen de groep. Zo werden naast Orlando (Florida) enkel in ons eigen 'Oilsjt' nog nieuwe producten ontwikkeld.

Hier een fotootje van de allereerste, goed bewaarde, Tupperware-machine in Erembodegem. 


In 1963 veranderde de naam naar 'Tupperware Europe NV', maar amper een jaartje later werd dat 'Rexall Belgium NV"

Bij Tupperware Aalst werkten in die periode ruim 500 werknemers, meer bepaald om en bij de 350 arbeiders en 170 bedienden. 
De site in Aalst was onder meer verantwoordelijk voor het onderhoud van alle Europese matrijzen en zou dat ook na de verhuis in 2007 blijven doen. Ook de R&D activiteit blijft. 

Er werd niet alleen geproduceerd,  er was eveneens een cel "development and testing" om de goede kwaliteit te blijven garanderen waaraan Tupperware zijn naam te danken heeft.
Wie spreekt van een fabriek denkt natuurlijk ook aan de onlosmakelijk verbonden 'logistiek' die daar mee gepaard gaat. Van hieruit vertrokken immers materialen naar de Belgische Verdelers, maar ook naar de overige Europese landen.
Op de site Aalst waren er eveneens verscheidene administratieve diensten ondergebracht.

In 1965 was er echter ook sprake van 'nervositeit' binnen het bedrijf. 
In 'Voor allen' van 10 juli dat jaar lezen we : 
"In de (Amerikaanse) scheikundige bedrijven Tupperware en Gates Europe te Erembodegem broeit er wat. 
Het eerste wat opvalt wanneer men een arbeider van deze bedrijven spreekt, is zijn nervositeit om niet te spreken van gejaagdheid. 
... Dit verwondert ons geenszins als men weet aan welk tempo in deze fabrieken moet gewerkt worden. 
Het is wel waar dat in om het even welk bedrijf tegenwoordig aan tempo gewerkt wordt, maar de fabrieken van Erembodegem spannen hierin zeker de kroon. Daarbij komt dan nog de voortdurende opjaging waaraan de werkers blootgesteld worden. Voegt men hierbij het uiterst lage minimumloon van 36,15 frank per uur, dan baart het zeker geen verwondering te vernemen dat reeds tal van arbeiders er de brui aan gaven en naar andere werkgelegenheden vertrokken. 
Zoals te verwachten was, zijn de werknemers tegen dergelijke toestanden in verzet gekomen. Van zodra hiervan iets merkbaar werd, heeft de directie onmiddellijk ingegrepen met het organiseren van verschillende personeelsvergaderingen"
.   
Uit die eerste vergaderingen werd bekomen : een verhoging van de lonen met 4%, een aanpassing van de ploegenpremie, verlenging tot 28 gewaarborgd weekloon bij een werkongeval, en een verhoging van 1% op de eindejaarspremie.

't Is iets natuurlijk, maar als je weet dat het bedrijf haar winst van 42 miljoen meer dan verdriedubbeld heeft, is dit uiteraard maar een kleine toegeving. 

Men bleef echter wantoestanden aanklagen vanuit de vakbonden. Gezien men maar niet tot akkoorden kon komen werd het conflict in Juni 1967 voor het verzoeningsbureau van het Nationaal Paritair Comité gebracht. 
Geruchten als zou het bedrijf verhuizen naar Nederland werden tegengesproken en er werd zelfs ter overweging gebracht om de verspreide Tupperwarediensten te centraliseren in Aalst. 

De gebouwen werden gemoderniseerd en de productie kon worden gestart in maart 1966. 
We spreken hier nu over 'Dart Industries Belgium'

Bij de inhuldiging werd een gedenkplaat opgehangen met de tekst : "Samenhorigheid, geestdrift en bezieling hebben op dit oude gebouw onze vernieuwende stempel gedrukt; In vreugde en voorspoed, door arbeid, bouwen wij verder aan ons bestaan". 

Op 11 juni 1968 werd het eisenprogramma besproken met de directie en bekwam men enkele opmerkelijke resultaten : 
de basislonen werden verhoogd met 3%, de ploegpremie van de nacht wordt verhoogd met 0,25 frank, de arbeidsduur gaat van 44 naar 43 uur per week (voor de dagdienst), en van 45 naar 44 uur (voor de verpakkingsdienst). Er kwam ook een regeling in verband met het betaald verlof en met het pensioen. Een afscheidspremie van 500 frank per dienstjaar werd voorzien vanaf 1969. 

Het bleef trouwens goed gaan met de cijfers, en een uitbreiding drong zich op. 
Gezien hiervoor in Erembodegem niet meteen middelen en gronden ter beschikking stonden, besloot men om uit te wijken naar Aalst. 
We spreken over een dubbel zo grote fabrieksoppervlakte, en dat kon men verkrijgen in de oude gebouwen van Roos-Geerinckx-De Nayer aan de Dender . Met een totale oppervlakte van 35000m2 bood zij 25000 m2 aan gebouwen, ruimschoots voldoende dus om aan de vraag te voldoen.

Het was anno 1895 toen Emmanuel De Coen-Moyersoen zijn ijzerhandel aan de stoom-katoenspinnerij en weverij Geerinckx-De Naeyer verkocht. 

De nieuwe fabrieksgebouwen werden in 1909 opnieuw in gebruik genomen maar de bombardementen bij de aanvang van de oorlog in mei 1940 verwoestten het hele complex. 
Men bleef echter niet bij de pakken zitten en eind 1949 draaiden er opnieuw de getouwen... tot de volgende tegenslag, de textielcrisis, hard toesloeg. Alle activiteiten dienden te worden stopgezet in 1962.

Enkele multinationals (waaronder ook bijvoorbeeld Honda, dat zich vestigde op het nieuwe industrieterrein Wijngaardveld in september 1968) ontdekten de gunstige ligging van Aalst en besloten er te komen investeren in hun toekomst.

En zo dus ook de Tupperware Plastics Company. 

In 1970 wordt staatshulp verleend aan een investeringsprogramma van de firma. Zij willen hun activiteiten in Erembodegem en Aalst opnieuw uitbreiden, ditmaal met een nieuwe afdeling voor kosmetische artikelen. Hierdoor werden 80 nieuwe arbeidsplaatsen geschapen. De nieuwe afdeling kreeg de naam 'Vanda Beauty Conselors'

Dart Industries Belgium werd de verzamelnaam voor 

- Tupperware : fabricatie en verkoop van huishoudartikelen en speelgoed in plastic in Aalst. 

- Action Plastic & Rubber company : fabricatie en verkoop van buisjes in plastic en dichtingen in rubber, speciaal voor de pen- en aerololindustrie . 
Deze tak werd opgericht in 1968 en vestigde zich in Erembodegem.

- Vanda Beauty Counselors : fabricatie en verkoop van kosmetische producten en parfumerie in Erembodegem. 

In totaal werkten er meer dan 500 personen en ook in Brussel op het hoofdkwartier kon men nog eens rekenen op een 80-tal personen. De productie voerde meer dan 95% van de productie uit.

Tupperware had op dat ogenblik 4 fabrieken in Europa : België, Engeland, Griekenland, Spanje. Verder was er ook nog één in Zuid-Afrika, en ook in Australië, Canada, Japan en Maxico waren er vestigingen van dit bedrijf. In Amerika zelf waren er drie. 

In het Belgische bedrijfsleven nam het bedrijf een belangrijke positie in. 
We spreken hier over de 102e plaats naar verkoop, de 45ste plaats naar export, de 17e plaats naar winst, en de tweede plaats naar export en winst op provinciaal vlak.

Om een kwaliteitsvol product af te kunnen leveren moet uiteraard hard gewerkt worden. 
Vooraleer een product de werkhal verlaat is er in de eerste plaats uiteraard een grondige kwaliteitscontrole. 


De kuisploegen draaien overuren want de plastic trekt natuurlijk ook veel stof aan. En men heeft natuurlijk ook te maken met strenge regels in verband met verpakkingsmaterialen voor voedingsstoffen.
Alles wordt nauwkeurig gecontroleerd alvorens het 'buiten mag', en ook bij de export moet men ten allen tijde voorzichtig omspringen met de 'fragiele' producten. 


Tupperware, gevestigd tussen de Pierre Corneliskaai, de Verbrandhofstraat en de Nieuwbrugstraat zorgde dus voor een belangrijke tewerkstelling, maar de aan- en afvoer van grondstoffen en afgewerkte producten had ook een negatieve invloed op de wijk. 
Vooral op gebied van geluidsoverlast was het er dagelijks 'prijs’, en de ontevredenheid van de bewoners steeg.

In het logo dat gehanteerd werd tussen 1974 en 2007 werden er belangrijke wijzigingen aangebracht in de vorige versie. 
De contouren in de letters waren niet effen meer, maar de auteur gebruikte witte contouren met afgeronde lijnen en vloeiende vormen. 



Bij het bekijken van het logo creëerden de zwarte contouren en de witte vulling een labyrintisch gevoel.
Net zoals je de weekendpuzzel uit sommige dagbladen zou moeten invullen. 
Deze versie ging wel ruim 30 jaar mee en werd pas aan het begin van de 21e eeuw vervangen. Ook het ®-teken keerde terug, waarmee het auteursrecht van het bedrijf werd bevestigd om dit logo te gebruiken.

In juni 1976 bereikte de burenontevredenheid een hoogtepunt.

In een brief van 28 juni formuleerden 17 omwonenden hun klachten aan de Bestendige Deputatie van de provincie Oost-Vlaanderen. 
Zij bevestigden dat bij besluit van deze Bestendige Deputatie op 20 augustus 1965 de toelating gegeven werd om een werkplaats op te richten voor de productie van voorwerpen in plastiek en een werkplaats metaal en hout aan de P. Corneliskaai. 

Maar ... ze wezen erop dat de firma intussen ook een productiehal bouwde in de onmiddellijke omgeving van de huizen van de Verbrandhofstraat ... vlak in een woonzone. 
Bovendien werden koeltorens geplaatst op het dak op ongeveer 5 meter van de persceelsgrenzen. 
Naast het lawaai dat werd voortgebracht door de productie, is het nu ook zo dat deze koeltorens ook heel veel lawaai maken. 
Er was een 'klein bedrijf' voorzien, maar tegenwoordig stelt men er 550 mensen te werk, het machinepark is gegroeid en er is een continu lawaai van 120 uur per week. 

Op de foto hieronder is de omvang van het bedrijf na de uitbreidingen in 1973 goed te zien. 


Ze vroegen het bedrijf om de klacht niet naast zich neer te leggen, en dit alles grondig te willen bekijken, evalueren en aanpassen waar nodig. 

Hier nog een fotootje van Tupperware in 1977. 


Men onderzocht en ...  De NV Tupperware, gelegen P. Corneliskaai 35 kreeg bij besluit van de Provinciale overheid van 16 juni 1978 de toelating tot ... uitbreiding van haar fabriek in kunststoffen. 

Niet meteen het beoogde resultaat van de klacht uiteraard, maar uitbreiding staat vaak ook garant voor 'betere' (lees : geluidsarmere) machines en duidelijkere reglementeringen.

Nog maar pas was dit probleem 'van de baan' of er drong zich een nieuw issue op. 

In 1986 waren er klachten over zware vrachtwagens die parkeren in de Verbrandhof- en Nieuwbrugstraat, waardoor automobilisten verplicht waren om over de volle witte lijn te rijden. 
Er werd gevraagd om een meer geschikte laad- en loskade aan te leggen. 
Er was immers wel al een grote opslagruimte gehuurd op de Tragel, waar 80 % van de laad- en losactiviteiten plaatsvonden, de chauffeurs moesten zich echter wel nog steeds aanmelden in de gebouwen langs de Nieuwbrugstraat en zorgden daar voor wel wat verkeersproblemen. 

Ook hier volgde een evaluatie en - naast specifieke politiecontroles - beloofde het bedrijf zo veel mogelijk mee te werken en allerhande informatie over laad- en lostijden over te maken aan hun leveranciers en klanten. 
Ook werd naar een passende wachtplaats gezocht, zodat de vrachtwagens niet meer 'in dubbele file' zouden staan of files voor het overige verkeer zouden veroorzaken.

Nog in datzelfde jaar werd ook de 25ste verjaardag van de firma in Aalst gevierd. 

Dart Industries Inc werd omstreeks 1900 opgericht. In september 1980 besloten deze groep en de groep Kraft Inc te fusioneren en onder de naam Dart & Kraft Inc een nieuwe maatschappij te vormen.  
In Aalst waren 2 fabrieken gehuisvest onder de naam, namelijk Tupperware en Action Technology (tegenwoordig Tekni-Plex Europe). 
Aan deze 6 jaar durende fusie kwam in november 1986 een eind. 

De groep splitste op en ging verder als enerzijds Kraft Inc, en anderzijds Premark International Inc, samengesteld uit Tupperware, Hobart, Wilsonart en West Bend. 

De cijfers van Tupperware logen er niet om. Met meer dan 47 injectiemachines en meer dan 1000 matrijzen produceerde de fabriek in Aalst meer dan 1 miljoen kartons huishoudartikelen en speelgoed in kunststof. 

De jaarlijkse omzet bedroeg zowat 2,4 miljard frank voor zowat 90% door uitvoer naar hoofdzakelijk de Noord en Centraal gelegen Europese landen. 

De fabriek bevoorraadde de Belgische, Nederlandse, Zwitserse, Oostenrijkse, Scandinavische, Duitse en Britse markten. 

In België zelf werd de economische activiteit van 16 zelfstandige verdelers met samen meerdere honderden zelfstandige presentatrices heel belangrijk. 
Over de hele wereld werden elke minuut (!) maar liefst 24 Tupperware-Party-clans georganiseerd.

In september 2007 kondigde het bedrijf aan de site aan de Pierre Corneliskaai te verlaten voor het Wijngaardveld, nadat eerder al in 1996 het Europese distributiecentrum op dit industrieterrein opgetrokken werd.

Wereldwijd werd in datzelfde jaar ook het logo nog maar eens veranderd. 

Deze huidige - en voorlopig ook laatste - versie van het Tupperware-logo is een interessante omdat hier ineens twee kleurenpaletten actueel zijn. 
De merknaam, die vroeger enkel in het zwart afgebeeld werd, kan tegenwoordig worden weergegeven in zwart of roze (de tint is fuchsia). 
In beide varianten wordt de naam afgebeeld op een witte achtergrond. Soms wordt links ervan een embleem toegevoegd. Afhankelijk van het geval kan ook dat roze of zwart zijn. 


Het is een abstract beeld met lijnen die uit het midden komen. Op elke lijn staan ​​cirkels. Visueel lijkt het embleem een beetje op een paardenbloem. 
Op het eerste zicht moet het logo een gevoel van kracht en vertrouwen oproepen. Het handelsmerkregistratiemerk bleef op het logo behouden.

Terug nu naar Aalst.

De verhuizing naar het Wijngaardveld datzelfde jaar was een zegen voor de meeste wijkbewoners, behalve misschien voor de frituur 'Topperfriet' aan de Nieuwbrugstraat. Het etablissement dat zich omwille van het succes van de 'Tupperware'-buren in een euforisch moment tooide met het uithangbord 'Tupperfriet' zag een aantal klanten (en ook personeelsleden) verdwijnen. 

Tegenwoordig heeft de verkoop zich natuurlijk opnieuw gestabiliseerd, maar het 'Tupperware'-volk is natuurlijk uitgevlogen naar andere oorden (en andere frituren).

,,Het feit dat men investeert in een nieuwe fabriek, vlak naast het Europese distributiecentrum, is positief'', reageerde secretaris Theo De Rijck van de christelijke vakbond ACV in 'De Standaard’ van 22/08/2005. 
,,De laatste tijd deden immers geruchten de ronde dat de bestaande fabriek aan de Corneliskaai zou sluiten en de productie naar het buitenland zou verhuizen.'' 

Het nieuwe gebouw verving op termijn wel degelijk de oude productieafdeling, maar de firma bleef in de stad en er verdwenen geen of weinig banen bij die overschakeling. Van een vlotte verhuis gesproken!  

Volgens Gino De Brouwer, Plant Manager in Aalst, heeft het topmanagement in de VS toen ook de nieuwe investering goedgekeurd. De nieuwe fabriek kostte 16 miljoen euro en verving de bestaande, die eigenlijk een omgebouwde textielfabriek was en niet meer voldeed aan de moderne noden. De investering was dus zeker terecht. De textielfabriek renoveren zou heel wat meer centjes gekost hebben, en de werkloosheid (al was het dan misschien maar tijdelijk geweest) zou toch nefaste gevolgen gehad hebben voor sommige gezinnen.  

Hoewel het zeker niet de bedoeling was om extra jobs te creëren, werden er ook geen afdelingen gesloten. Het vaste personeel kreeg tijdens een bijzondere ondernemingsraad ook de waterdichte garantie dat ze opnieuw aan de slag konden gaan na de geplande opening van de nieuwe fabriek.

De verlaten ‘oude’ Tupperwarefabriek aan de Pierre Corneliskaai ging uiteindelijk fasegewijs tegen de vlakte. Hier enkele fotootjes van tijdens de afbraak (2014-2016)



De site die reeds een hele geschiedenis torste, bleef een tijdje onaangeroerd, maar verrees na amper een tiental jaar als een nieuwe Aalsterse wijk met zowel rijwoningen als veel appartementen, alles omgeven door groen en pleinen.  Dat allemaal dank zij de firma's 'Re-Vive' en 'Wilma'.

We schrijven 2011. 'De oude gebouwen van Tupperware stonden al geruime tijd leeg. 
Er was een historische verontreiniging, veroorzaakt door de voormalige textielactiviteit, en de gronden moesten worden gesaneerd', zei Mieke Vanhuyse van Re-Vive in Het Nieuwsblad van 27 augustus 2011. 
'Uiteraard zijn die extra kosten een doorn in het oog van eventuele kopers, want zij zien zich direct genoodzaakt tot grote kosten, enkel en alleen al om de boel er wat 'op te kuisen'. 

Re-Vive en Wilma bereikten een akkoord met Tupperware over de overname van de gebouwen, inclusief de saneringsverplichtingen en er werd een ontwerpstudiewedstrijd georganiseerd.

Ze gingen over tot de aankoop in samenwerking met Wilma. Na de sanering werd op het terrein van 37.000m² langs de Dender een gemengde ontwikkeling gepland, met appartementen, woningen en ondersteunende functies.'

De bouwheren van het nieuwe grootschalige wooncomplex riepen eenieders hulp in om de toekomstige woonwijk van een mooie naam te voorzien. Het werd uiteindelijk ‘Pier Kornel – durf anders wonen’. 


Urban villa's : Een eerste fase omvatte 49 appartementen (1, 2 of 3 slaapkamers) rond een groene binnentuin en met ruime terrassen. Door de open indeling van het gebied heb je een groot ruimtegevoel. Alle urban villa's zijn bijzonder energiezuinig en sommige zijn zelfs bijna volledig energieneutraal (BEN) uitgevoerd.

Woningen : De eerste fase omvatte met 27 woningen met tuin en private parking. Alle woningen zijn bijzonder energiezuinig door een goede isolatie, de juiste oriëntatie en een doordacht ruimtegebruik.  

Naast Pier Cornel vond tijdelijk ook ‘Fabriek Plastiek’ - 'Café Plastiek' een plaatsje op de oude Tupperware-site. 

Op 13 april 2013 werden de poorten opengegooid voor een officiële opening. 

Een aantal Aalsterse organisaties bundelden de krachten om het buurtleven van Rechteroever te laten opleven, en zo ontstond Fabriek Plastiek. Een naam die uiteraard geen verdere uitleg hoeft, gezien we ondertussen allemaal de geschiedenis van de gebouwen een beetje kennen.

Met Fabriek Plastiek ontstond er een nieuwe 'polyvalente' ruimte die extra aandacht bood aan jongeren uit de buurt, met allerlei sport- en cultuuractiviteiten. 
Zo kon je in Fabriek Plastiek al terecht voor een Bar Lola-feestje of een kunstexpo. Maar er stond  natuurlijk nog veel meer te gebeuren. 
Lokaal (en ondertussen ook internationaal) talent Intergalactic Lovers vond trouwens ook al de weg naar de voormalige 'plastiekfabriek'. 
Hoewel het niet echt duidelijk in beeld gebracht is, werd de site gebruikt voor de opname van een videoclip voor de single 'Delay'. 
Intergalactic Lovers tourt de hele wereld rond, zo stonden ze al op de planken in New York, Berlijn, en tal van andere grote steden, maar vergeet duidelijk de 'Oilsjterse roots' niet. 
Voor de muziekliefhebbers, hier het clipje.



Zo, de oude 'Tupperware'-site kon dus herleven, en ook het geheel aan het Wijngaardveld leek goed te draaien ...

... 'Leek' ... want ... 

Begin september 2024 kwam er slecht nieuws over de firma overgewaaid uit Amerika.

Bij het bedrijf Tupperware in Aalst kwam er tijdelijke economische werkloosheid voor arbeiders en bedienden. Er was trouwens al een tijdje grote bezorgdheid over het voortbestaan van de firma. 

Het financiële persbureau Bloomberg liet weten dat de multinational in Amerika bij de rechtbank bescherming heeft gevraagd tegen schuldeisers.

Het bedrijf en de vakbonden beslisten daarop samen om tijdelijke werkloosheid in te voeren. Het bedrijf bekeek wekelijks hoeveel werknemers het nodig heeft om de voorraden verder af te werken, tot er meer duidelijkheid was. 

Ook in Aalst was de ongerustheid groot. Hier werkten volgens de socialistische vakbond ABVV een 260-tal personeelsleden.

"Er doen inderdaad geruchten de ronde over een faillissement", bevestigt Jan Holtyzer van ABVV, iets wat even later ook bevestigd werd door de top in Amerika.  "Tupperware zit al langer in slechte papieren, er is een schuldenberg van 700 miljoen dollar."

Volgens de vakbondsman had het verlies te maken met een veranderde consumentenmarkt: "Mensen kopen liever om de 5 jaar een nieuw plastic potje uit een goedkope winkel, dan iets dat levenslang meegaat."  

Het personeel bij Tupperware in Aalst reageerde gelaten op de geruchten in de internationale pers over een faillissementsaanvraag van de multinational. "Mensen voelen het al heel lang aankomen. Zeker zij die hier al gans hun leven werken. Ze zien dat de volumes die ze produceren nog maar een fractie zijn van hetgeen ze tien of twintig jaar geleden draaiden."

Bij een werkbezoek in de maand september 2024 zou trouwens duidelijk geworden zijn dat niet enkel de Aalsterse fabriek op een laag pitje draaide.

"Zo hebben alle vestigingen wereldwijd hun productie nagenoeg volledig stilgelegd", vertelde Holtyzer. "Enkel producten die niet op stock waren voor grote retailklanten worden gemaakt. De vakbond is pessimistisch over de toekomst van het bedrijf".

18 september 2024 : In de fabriek in Aalst staat een deel van de 240 werknemers sinds vorige week op tijdelijke werkloosheid. Vanmiddag hebben de vakbonden en directie er samengezeten, en kreeg het personeel meer uitleg.

De fabriek in Aalst blijft draaien, klinkt het bij de vakbonden. Er zijn momenteel nog ongeveer 40 werknemers aan de slag. De rest zit thuis door de tijdelijke werkloosheid. Het is nu vooral de bedoeling om de voorraad in het magazijn te verkopen. Voorlopig is er geen sprake om de productie weer op te starten. 

De lonen zullen ook nog altijd betaald worden. Er is een overbruggingskrediet toegekend, zodat er een zekere garantie is voor de uitbetaling van de lonen. Het bedrijf is in Amerika ook de komende 120 dagen beschermd tegen schuldeisers.

Op 23 oktober 2024 volgde licht positief nieuws voor de werknemers in Aalst. 

De wereldberoemde producent van plastic potjes, werd immers verkocht aan een groep kredietverstrekkers met het oog op een doorstart. Dat wordt gemeld door persagentschap Reuters. 

Geïnteresseerde schuldeisers kregen de mogelijkheid om een deel van de schulden kwijt te schelden, in ruil voor de intellectuele eigendomsrechten die nodig zijn om het merk te herlanceren. 
Concreet gaat het over een verkoopsprijs van 23,5 miljoen dollar cash en 63 miljoen dollar aan schuldverlichting. 

Bij Tupperware in Aalst werken zo'n 240 mensen. 
Bij Tupperware General Services, waar aan onderzoek en ontwikkeling wordt gedaan, gaat het om nog eens 44 medewerkers. 

Voorlopig blijven ze nog aan de slag, zij het dan ook met behulp van deeltijdse werkloosheid, maar tot zolang de productievraag niet ineens de hoogte zou ingaan, is er natuurlijk niet echt veel hoop ...

Wat de precieze gevolgen voor deze mensen zullen zijn, is op dit ogenblik nog niet geweten.

De verkoop in België gaat in elk geval gewoon door. Er werd ook voorzien in enkele nieuwe concepten.
Dit in tegenstelling tot Tupperware Nederland bijvoorbeeld, die in 2021 een kruis maakte over zijn consulentes en verder probeert via webshop. 

Er zijn de Tupperware verkooppunten, die verkoop gemakkelijk moeten maken.
 
De huisverkoop werd interessanter gemaakt door het inrichten van 'Tupperware Party's'

Een Tupperware Party is een soort kookles – fysiek of digitaal – waarbij een Tupperware Consulent met de hulp van gasten, snelle en eenvoudige recepten maakt met Tupperware producten. De Consulent deelt dan verschillende receptideeën en tips om tijd te besparen en toch te genieten. 
Iedereen doet mee, een ontspannen en leuke sfeer gegarandeerd! De Tupperware Party is een gezellig moment om samen te komen waarbij je de nieuwste Tupperware innovaties ontdekt, en waarbij de gastvrouw- of heer uiteraard door de firma zelf ook nog eens in de bloemetjes gezet wordt. 

Hoe het dus zal aflopen met de firma is koffiedik kijken ... maar hopelijk vindt men toch een oplossing voor de werknemers die hun job jarenlang met hart en ziel hebben uitgeoefend. 

19 december 2024 : het is nu definitief... De licenties om te mogen produceren lopen af op 8 januari 2025 en worden niet verlengd.
De internationale hoofdzetel van Tupperware is niet van plan om na 8 januari nog de nodige licenties te voorzien, waardoor het werk niet verder gezet kan worden. Dat heeft het personeel vandaag te horen gekregen op een bijzondere ondernemingsraad. 

8 Januari 2025 wordt dus de laatste werkdag voor de werknemers.  Er wordt definitief een kruis gemaakt over Tupperware Europa. Alle vestigingen (dus ook in Aalst) sluiten dan de deuren. 

"De verslagenheid onder het personeel van de Tupperware-fabriek in Aalst is heel groot", zegt Jan Holtyzer van ABVV. 
"Iedereen voelde het aankomen. Mensen weten nu waar ze aan toe zijn. Het is al jaren dat men deze donderslag verwacht." 

Na de aankondiging mocht het personeel naar huis. Het is niet duidelijk of het werk de komende dagen nog hervat zal worden. 

De internationale potjesfabrikant zat al jaren in moeilijke papieren. Eerder dit jaar werd het moederbedrijf al overgenomen door enkele kredietverstrekkers. Die wil echter maar met 8 van de 67 markten wereldwijd verder gaan. Wat er met de andere moet gebeuren, bleef onduidelijk.

Volgens de vakbonden moest een faillissement echter nog door de Amerikaanse hoofdzetel worden aangevraagd. Dat is lange tijd niet gebeurd. De lokale directie heeft daarvoor een advocatenkantoor ingeschakeld. Het niet-uitspreken van een faillissement is immers geen detail voor het personeel, want dat feit heeft belangrijke gevolgen voor de afwikkeling en de uitbetaling van hun loon of eventuele uittredingsvergoedingen.

Bovendien konden kandidaat-overnemers of geïnteresseerden in de inboedel niet komen aankloppen zolang er geen curator was aangesteld. 
De socialistische vakbond liet eerder wel weten dat het personeel wel loongaranties heeft gekregen van de lokale directie, wat midden januari 2025 ook bevestigd werd.

4 maart 2025 : De curatoren van Tupperware zijn gestopt met hun pogingen om een overname te realiseren. Twee weken geleden waren er nog drie geïnteresseerden, maar dat plan gaat dus niet meer door.

Het personeel krijgt later deze week de officiële ontslagdocumenten die ze nodig hebben om de arbeidsmarkt opnieuw te betreden. Ook vijftig werknemers van Tupperware General Services - waar ondermeer productontwikkeling gebeurde - zijn werkloos. Ze krijgen een eerste vergoeding via het Fonds Sluitingen Ondernemingen (FSO), maar de gemiddelde anciënniteit bedraagt 22 jaar. 
De uiteindelijke ontslagvergoeding zal moeten komen uit de verkoop van de inboedel.

De curatoren zeggen dat er - zeker wat betreft de arbeiders en bedienden van de fabriek - voldoende activa aanwezig zijn om de werknemers te vergoeden, aangezien er geen openstaande bankschulden zijn. 
Ze lijken ook optimistisch dat het pand ten noorden van Aalst vlot verkoopbaar is. “Er hebben zich al redelijk wat gegadigden gemeld. Maar we gaan die pas in een volgende fase van de liquidatie aanschrijven om dat concreet op te pakken.”

21 december 2025 : Eén jaar na het faillissement heeft de verkoop van de inboedel van de Tupperware-fabriek in Aalst al meer dan 1 miljoen euro opgebracht. 
Voor de 266 voormalige werknemers blijft de situatie echter vrijwel onveranderd.

Vooruit-parlementslid Anja Vanrobaeys reageert scherp: “Werknemers Tupperware blijven in de kou staan, terwijl een multinational kosten heeft afgewenteld op de belastingbetaler.”

Veel ex-werknemers kregen nog steeds geen volledige opzeggingsvergoeding en moesten terugvallen op het Fonds voor Sluiting van Ondernemingen. 
Het blijkt immers dat de ontvangen vergoedingen niet in verhouding staan tot wat wettelijk voorzien was.

Volgens Vanrobaeys is de situatie extra pijnlijk omdat het bedrijf tot kort voor het faillissement nog aanzienlijke winsten uitkeerde. 

“Tot en met het laatste jaar voor het faillissement werd nog zo’n 30 miljoen euro winst uitgekeerd, terwijl de overheid instond voor tijdelijke werkloosheid en het sluitingsfonds,” stelt ze.

Ze kondigt aan het dossier verder op te volgen in het parlement en aan te dringen op bijkomende bescherming van werknemers bij faillissementen.


Bronnen :

Tupperware.be
De Gazet van Aalst 25/05/1963 - 17/06/1967 - 18 december 1971
Voor Allen 22/06/1968 - 27/06/1970
De Voorpost 14/09/1973 - 16/07/1976 - 31/10/1986 - 05/12/1986
Foto 1977 via Mediabank MadeinAalst
Foto afbraak 2014 : HLN - Rutger Lievens 18/02/2016
TV Oost 23/10/24
Foto Pier Cornel : immoweb.be
Common-ground.eu
HLN 19/12/2024
Belga 04/03/2025
foto Aalst : made-in.be/
VRT nws 17/09/24